Vandaag....

23 Augustus 2025

Vandaag...

Voor het eerst weer de sprong durven wagen na mijn enkelblessure. Een kleine 5km...meer kan ik er niet van maken. 

Het was een vriendelijke dag...ik ben veel gegroet door deze en gene. 

Nog een vissertje gesproken op de heenreis en waarachtig, op mijn terugreis zat hij er nog. 

Uiteindelijk toch maar gevraagd of ik bij hem vis mocht komen eten, maar helaas, niks gevangen. Alleen voor de sport. 

Boodschappen gelukt, erg weinig, ik had dinsdag al de Jumbo ontmoet. Sonja bracht mij. 

Vandaag nog even naar Action gegaan voor de hartige hap en nu weer thuis met de tong op mijn schoenen. 

Nog niet weer uit de stoel geweest. Eventueel...ik had al een slaatje gekocht, maar wil die eigenlijk voor een warmere dag bewaren.

Het is hier niet boven de 17 graden gekomen. 

Terugreis rustig moeten doen, er broeide wat onderin. Tot 2 keer toe iets laten ontsnappen...een luidruchtige wind, maar het laatste stuk...angstig vervolgd. 

Thuis gekomen met 1 ruk door naar nr 100 en...op tijd....

Mijn luie stoel is mijn beste kameraad op dit moment en ik denk dat ie dat wel weet!

Nog even bedenken, wat ik WIL eten, want iets lekkers heb ik wel verdiend of niet dan?

Tot de volgende keer...

eFVe 

Herinneringen....

18 Augustus 2025

Een herinnering uit een ver verleden...

Anne woonde toendertijd in Noordbergum en ik, zei de gek, in Leeuwarden. 

Mijn zussen en broer woonden niet meer thuis en daarom was het een groot feest, dat mijn broer Joop en zijn vrouw Minke op hun brommertje (ja, ja) uit Rotterdam naar Leeuwarden reisden voor een weekeinde. 

Anne, mijn verloofde toendertijd, kwam over om gezamenlijk, met z'n vieren dus, een dagje te gaan brommen. Dat waren gouden tijden. 

Alleen al te kunnen besluiten wat en waar, alle vier de neus dezelfde kant op, een dag te toeren. 

Alle vier in een gouden stemming, overal op mooie plekjes rusten, iets lekkers gebruiken, door mijn moeder meegegeven, bespreken waar onze volgende stop zou zijn. 

En zo tuften we door Friesland en gingen onze lunch gebruiken op een veld. 

Wat ons toen overkwam...we vonden een enorme tas met van alles en nog wat. Wat de meeste aandacht trok was een tasje in de tas, gevuld met brillen. 

Ik hoor nog mijn schoonzus zeggen...Vreselijk voor die mensen, nu zijn ze hun bril kwijt. 

Ik kon het niet nalaten een der brillen op te zetten en ontdekte iets heel bijzonders....Vroeg gelijk aan de anderen ook een bril te proberen en zo kwamen we er achter.. het waren fopbrillen. 

Hoe kinds kun je zijn...we deden de gekste spelletjes en lachten zoals nooit gevoren. Zo jammer, dat ik nog de enige ben om het te kunnen navertellen. 

Wat er verder in die tas zat? Vertel het me maar, ik ben het vergeten. Wel een adres en toevallig werkte ik daar vlakbij en heb de tas netjes teruggebracht de Maandag erna.

Ik snap, het is een flauw verhaal, maar voor mij een herinnering uit een vervlogen tijd. Mijn broer is me al jong ontvallen, mijn schoonzus en Anne ook alweer een poosje, maar....de herinnering blijft. 

Nooit geweten dat er fopbrillen bestonden, maar echt waar, wij hadden er erreg veeeeeeel plezier mee. 

Onze brommers waren nog onnozele brommertjes, maar wat een luxe in die tijd en denkend dat het plezier ermee het hoogste genot ooit was. 

Hier laat ik het bij, met in herinnering aan Joop, Anne, Minke en ikzelf. 

Fryslân boppe...

eFVe