Sunday, 18 October 2026

Oei ik groei...

 Vrijdag, 16 Oktober 

Oei...ik groei..

Misschien ben ik niet de enige vrouw op/in de wereld, maar ik ben dol op leuke/mooie kleren en ben ook trots op mijn voorraad.

Paars is zo'n beetje/boel de hoofdkleur. 

Als ik terugkijk dan ben ik sinds jaren niet veranderd in maat en vind dat normaal.

Maar oh, wee....ik groei. Moet ik nu alles weg doen? Dat wordt huilen met de kraan open!

Ik weet dat ik ietwat veranderd ben in mijn leefpatroon en...het bevalt me heel goed. Maar al dat moois wegmieteren? 

Laat ik het even grof zeggen, weg mieteren. Zo voelt het. 

In het vervolg minderen met de chips...1 zakje per dag is echt niet nodig ouwe taart die ik ben. 

Eens had ik zout tekort, werd het me aanvolen. Ik had daar niks op tegen, maar...kleding opruimen?

Daar ben ik slecht in. Weet iemand een oplossing?

Please meld het me..ik zal je dankbaar zijn. 

Groetjes eFVe 

Bananen

 Donderdag, 15 Oktober 2026

Vandaag leek me een geschikte dag mijn mensjes in het tehuis weer op te zoeken. 

Oh jee, ware het niet dat ik me herinner, liefst niet op Maandag, dan is er handwerken, en op Donderdag een gezamenlijk spel. 

Dikke suffert die ik ben, het is Donderdag...BINGO-dag toch?

Lies is dan zo wie zo niet te bereiken, maar voor Elly hoef ik alleen wat af te geven. 

Zei ik....wat?...ik gaf haar 5 of 6 Stories met puzzels en andere informatie. Ik kon het proberen. 

Lekker in het zonnetje zit madam temidden een groep gezellige mensen.

Ik kon er misschien bij gaan zitten ware het niet, dat mijn verslaving aan bananen me nu dwong om naar de supermarkt te gaan.

Elly leek het best naar haar zin te hebben, ik zeg "doei" en stapte op. 

Er werd wat gelachen, maar ik was onbereikbaar met maar 1 doel voor ogen. De rest mag je raden. 

Rustig lopend, af en toe sjokkend, vervolgde ik mijn weg zonder omkijken. 

Nog wel even wat meer gekocht dan bananen en dik tevreden type ik nu dit verhaaltje in. 

Eigenlijk speciaal voor mijn vriendin in Leeuwarden. Ze heeft verdriet en dan zou mijn verhaaltje kunnen helpen? 

Lieve meid, ik doe het graag. Weet dat ik veel om jou en Bouke geef, maar hier stopt het even voor mij. 

Beentjes in de lucht en tevreden terugkijkend op deze dag..stopt het hier. 

KnuFroukje

By the way...de banaan is al verorberd en de rest? Iedere dag 1...ik heb gezegd.  

Friday, 16 October 2026

Afscheid...

13 Oktober 2026

Mijn nicht en vriend verlaten mijn huis. Even ter verduidelijking. 

Ooit mocht ik van Martin en Syl de Mercedes lenen, een opvouwbare scootmobiel, van Martin zijn moeder. 

Had eerst veel bezwaren maar er achteraf fijne tijden mee beleefd. 

Ging naar de Lidl in Kloosterveste en ook langs de voetbalvelden met grote hoogten en laagten en beleefde gouden tijden. 

Soms was het te koud en de houding was slecht voor mijn rug en armen. 

Eerst ging ik eens in de week, later groeide het uit tot twee keer. Het weer moest goed zijn. 

Slechts eenmaal ging ik in 1week drie keer, maar het lukte me steeds minder goed en bouwde een soort angst op en had hem de laatste weken niet meer aangeraakt. 

Daardoor werd de moed om weer te gaan sterk verminderd. 

Heel toevallig kreeg ik vanmorgen een appje dat mijn nicht en vriend me wilden bezoeken. 

Daar was ik heeeeeeel blij mee, maar....ik vertelde gelijk dat de Mercedes bijna niet meer gebruikt was en als ze wilden, ze hem mee mochten nemen. 

Ik heb er gouden tijden op beleefd. Dankjewel schatten...

Maar waarom ik nu moet janken? Ik zou het niet weten....dit bedacht ik toch zelf?

Ik durf het Ronald en Sonja amper te vertellen. 

Please, blijf me bezoeken, ik houd erg veel van jullie en ben heel blij geweest met de mogelijkheid de Mercedes te berijden. 

Geloof me...het spijt me zo...

eFVe  

Monday, 12 October 2026

Loopje Kringloop

13 October 2026

Aftgelopen Vrijdag was weer een geweldige dag...

Mijn familie, kinderen van mijn zus en als extra, onze Richt, waren al lekker op tijd tenhuize v.d Meulen en de vrouw des Huize, ik dus, was er ook al helemaal klaar voor. 

De snoeptafel was al gedekt en zo koos elkeen iets van zijn gading...

En dan is er koffie, koffie met boterkoekje, door hen zelf gekozen. Voor mijn neef G.J. had ik al een klusje. 

Mijn elektra fotolijstje was al dagen geleden uitgevallen en ik moet toegeven, ik ben er aan verslaafd. 

Wat een verdriet. Maar...in een poep en een scheet had mijn volle neef het hersteld en zat ik met tranen in mijn ogen van blijdschap mijn neef te roemen. 

Zij, mijn familie, zijn me zo lief en ook deze dag werd voor mij weer een gouden dag. 

Het weer werkte niet mee, maar ons rondje kringloop verliep weer als van ouds. Eerst een lunch en een rondje winkel en daarna ons traject volbracht. 

Alleen een foto van ons als dames, stilzwijgend genieten van ons hapje, ee pp en daarna vooruit met de geit nog een aantal winkels doorlopen. 

Wij kochten allen waar we dus blij mee waren en als sluitstuk van de dag nog koffie hier met hapjes. Bijna vergeten trouwens. 

Met veel rumoer verlieten ze mijn huisje om zich later te melden...ze waren weer thuis. 

Het was voor mij weer een beleving, zoals ik het alleen met hen beleef en tevreden hing ik in mijn stoel, nog nagenietend van deze dolle vrijdag. 

Dankjewel schatten. 

Het ouwe mens.  

Saturday, 10 October 2026

Onderbrekingen...

7 October 2026

Vandaag...ik hoef niks maar het mooie weer lokte...

De rollator is in deze mijn beste vriend en weigert me NOOIT. 

Heerlijk, even door de Wibra en daarna was de Jumbo de klos. Of ik - nergens hulp te vinden en ik kon dus weer eens niet de glutenvrije hoek  vinden. 

Hevig zoekend, niemand van het personeel aanwezig en dan duurt zoeken ook lang. 

Tegelijkertijd kom ik nog iemand tegen, zoekend, naar ik meen, limonade.  Hee, die ken ik, mijn buurvrouw/vriendin van tig jaren geleden. 

Zo fijn haar weer eens te ontmoeten. Over haar gaat deze blog.

Even geduld, mijn plicht roept. Ik beloof, ik kom er op terug. 

Mijn zoon komt zo nog even, maar daarna ga ik los...

Ik ben zo opgewonden, heb met mijn onrustige buurvrouw zoveel beleefd. We gingen ook vaak samen om boodschappen. Voor ons met z'n vieren en zij toen nog met z'n drieen. 

Dat weet ik niet zeker meer. Wel weet ik, dat we voor de reklames gingen. 

Ik meen bij Jan de Boer of Fred v.d. Werf..of wat nog leuker was, naar beiden. 

(Dit wordt een blog met onderbrekingen, niet goed? Geld terug...)

Volgens mij reed ze in een Citroen, Diana? Waar dan ook in, we waren nog maar net op pad, ging de achterklep open, met als gevolg alle boodschappen namen de vlucht naar buiten. 

Dan ben ik geen goeie hulp, dan kan ik niet stoppen met lachen, gieren, brullen...

Zo snel mogelijk alles er weer in gemieterd en heeeeeeeel rustig naar huis. Dat was maar 1 voorval, zo waren er vele. 

Maar voor mij stopt het hier. Ik weet zeker dat we allebei dit voorval nooit en te nimmer zullen vergeten en ook dat we gingen miniceren met boodschappen halen. 

Dat was nog eens een geweldige leuke tijd. 

Dankjewel dat ik je vandaag weer tegen kwam en ik dit mocht opschrijven. 

Vergeten zal ik haar nooit...

KnuFroukje 

 

Monday, 5 October 2026

Ver van hier...

4 October 2026

Ver van hier....

Even een korte inleiding...ver van hier woont mijn vriend van jaren en over hem en zijn bakgewoonten gaat het. 

Hij bakt voor zijn familie heerlijke cakes, om jaloers op te zijn!

De kleintjes, zijn achterkleinkinderen smulllen ervan. Maar ook ik zou heel graag, ook al was het maar 1 plakje, willen proeven. 

Ook koekjes worden er gebakken, maar ik ga voor de cake...

Hier dus een paar afbeeldingen van het handwerk van mijn verre bakvriend. 

Dit is trouwens een hobby, zoals hij alleen een bakhobby kan volbrengen. Logisch dat ik jaloers ben?

Ook deze mooie zondagmorgen mocht ik gluren bij de verweg buren. 

Stel je voor, ik in Nederland. Mijn (verre) vriend in Australie...

Fantastisch toch, maar wat nog meer bijzonder is, mijn verre vriend wordt deze maand 98 jaar...

Blijf bakken verre vriend, voor mij voel je heel dichtbij...

Nog even een naberichtje...deze zelfde vriend is van afkomst een pure Fries en kwam bij ons thuis al van mijn 7de over de vloer als vriend van mijn broer. 

Het duurde niet lang of wij adopteerden hem, bij wijze van spreken, tot huis vriend.  

En dat was hij dubble en dwars waard. 

Mijn moeder was als een 2de moeder voor hem en tot haar hemelsvaart is hij met haar blijven corresponderen. 

Daarna nam ik het over als jongste van ons gezin. 

Dit alles moet ik even kwijt, hij is en blijft bijzonder voor mij en zijn bakkunst is er eentje van! 

KnuFroukje  





 

Wednesday, 30 September 2026

Onderbrekingen...

30 September 2026

Mijn wandelingetje, maar dan met onderbrekingen.

Goed weer, vol moed begin ik. Eens een ander blokje om. 

Over het bruggetje richting Smilde. Maar voor de tunnel zag ik een bekend weggetje. Al zolang niet bewandeld. Ooit met mijn naaste buurvrouw. 

Daar waren we ondeugend, maar dat blijft onder ons. 

Zo langs een benzinestation. Maar eerst de politie torenflat. Heel lang geleden werkte daar een bekende. Wel een foto gemaakt. 

Het werd een lastige, maar ook een leuke wandeling. Steeds een binnenkomend berichtje. 

En Froukje zou Froukje niet zijn..kijken dus. Mijn tochtje kwam zodoende helemaal op de foto. 

Na de politietoren kwam de zendmast in volle lengte met een prachtige, dreigende lucht erachter. 

En maar weer verder. Eigenlijk niks bijzonders meer.

Terug naar de vaart en er omheen over het bruggetje. 

Maar alvorens dat bruggetje een foto.

De bedoeling was een inkijk in mijn buurt, maar alleen voor mij is mijn huisje zichtbaar - herkenning dus. 

Maar weer door, zo op het bruggetje nog een foto van die prachtige vaart en maar weer verder. 

Vooruit met de geit...

Ze weer tevreden thuis gekomen, ontdek ik, ik ben niet alleen geappt.

Mijn bankje achter staat op een foto. 

Daar was de achtervolging dus begonnen. Via foto's dus. Ik hoop geslaagd. 

Een korte wandeling met veel oponthoud, maar met een tevreden gevoel. 

Een hele lieve vriendin had dus die foto gemaakt van mijn tuinbank. 

Wel een GROOT woord voor mijn mooi bankje. 

Wat ik nu nog wil melden...ik ben thuis en...wil even de beentjes omhoog. 

Dank voor jullie aandacht. 

eFVe 

Tuesday, 29 September 2026

Mooi...

29 September 2026

Een tochtje met de Mercedes....

Mooi weer, goeie temperatuur dus gaan met die snelle (?) Jelle...

Kijk eens wat ik tegenkom als ik in Kloosterveen naar de supermarkt ga...

Toch niet voor te stellen.... 

Ik had de tocht al eerder gedaan maar dan andersom en vond het heerlijk om te doen. 

Dan nog wel met een extra noot, de Mercedes is zo traag als dikke strond en daar weet ik alles van...

Maar wil het graag met iedereen delen!  

Liefs van eFVe 

 
 

Tuesday, 22 September 2026

FrAnKi

22 September 2026

Mijn nieuwste blog gaat over mijn oudste tijden...

Eens hadden Anne en ikzelf een buurvrouw die in alles overliep van enthousiasme...en dat paste goed bij ons, saaie mensen. 

Met haar beleefden we leuke dingen en we pasten heel goed gedrieen. 

Gedrieen gingen we langs vele states, mooie gebouwen van buiten en binnen. Ook bezochten we tuinen. 

De rozentuin staat me nog vers in mijn geheugen. Niet zo gek, as DE ROOS, mijn lievelingsbloem is. 

Ki bracht ons vooral in Groningerland naar prachtige groothandels met allerlei planten en bloemen. 

Vechtend tegen mijn buurman aan onze andere kant, waren wij toch altijd de eersten met onze lading viooltjes. 

Prachtig, al zeg ik het zelf. Daar hadden Ki en ik An niet bij nodig. Dergelijke ondernemingen deden we samen. 

Voor mijn gevoel ben ik, en heb ik, de provincie Groningen goed leren kennen.

Niet alleen bloemen en planten, ook in, of net voor December kadootjes voor Ki haar geweldige kleinkinderen. 

Ik weet nog de keer dat we achter die verkoopschuur de auto vrij dicht met de achterkant aan een kanaaltje moesten parkeren en ik Ki moest helpen daar vandaan te komen.

De weg liep scheef richting het water. 

Ik hoor mezelf nog gillen om daarna lachend met Ki onze weg te vervolgen.

Geloof me, we hadden het goed met haar. 

Wat we ook vaak samen deden? Wandelen tot we er bijna bij neervielen. Beiden konden we de rem niet vinden. Een keer werden we zelfs moordlustig. 

Herken je het gezegde...ergens een moord voor over hebben? 

Dat hadden wij een keer na uren op een avond in het donker te gaan wandelen en aan het einde ervan een oude dame zagen met een rollator. Daar zouden we een moord voor kunnen doen. 

Maar net bij die gedachten riep het vrouwtje ons en stonden we aan de grond genageld, zo voelde het. 

De stakker had haar jas niet kunnen dichtknopen. Wij beten onze lippen tot gort en hielpen haar zwijgend. We hebben er later erg over gelachen. 

Daarin scheelden we weinig of niks met elkaar. Nu even An erbij betrekkend, we sporten ook gedrieen. Ki had een apparaat, je kon er van alles mee doen en dat deden we dan ook. 

Niet alles lukte en lachten we onze kaken uit de normale stand en brulden daar weer om. 

Ik ben oud, dit zijn gebeurtenissen uit de oude doos. Alle drie hebben we een rollator moeten gebruiken, maar An zal hem in de hemel niet nodig zijn. 

Eerst verhuisde Ki naar, of in de buurt van, haar kids en kleinkinderen. An verhuisde naar een opvang, waarvan de dames een geweldige man zich toe-eigenden. 

An wilde zelfs met 1 van hen trouwen, maar dat is bij de wet verboden als je al getrouwd bent. 

Ki is haar autootje ook niet meer de baas en heeft ook een rollator als hulpmiddel.

Maar wat ik met dit verhaal wil vertellen...Geniet waar het kan, daarvoor is het NOOIT te vroeg. 

Herinneringen heb ik overgehouden en deel die nu met iedereen die behoefte heeft en bedenk...herinneringen zijn als goud, ze worden hoe ouder ze worden, meer waard. 

An is al gaan hemelen, ik sta al voor de deur en Ki heeft nog even te gaan, maar onze DRIEHOEK zal ik nooit vergeten. 

Geloof me, dit is er maar een heel klein deeltje van. Ik voel nog de angst dat in donkere gebieden mensen (wij dachten mannen) achter ons aan liepen, dat ik het zweet in mijn naad had staan van angst. 

Ook verdwaalden we soms en moesten dan over hekken klimmen om terug naar huis te kunnen. 

En... als 2 kinderen gaan schommelen totdat we de lamp zagen knipperen, die onze aktie gadesloeg. 

Gelukkig hebben we er nooit iets over gelezen maar...het was een strafbaar feit. We hadden ons moeten schamen, vooral over het lawaai dat we erbij produceerden. 

Tot zover en niet verder...

FrAnKi is verleden tijd...

eFVe 

 

 

Tuesday, 15 September 2026

Prinsjesdag...

15 September 2026

Vandaag kreeg ik voor onderhoud aan mijn traplift een jongeman op bezoek. 

Lengte? Ik denk 2 meter...Slank en krullend donkerblond haar...

Blauwe ogen...prachtige vent. Maarrrr...bijzonder was ie ook. 

Volgt geen nieuws, weet dat het dinsdag was, datum?

Onbekend...

Jeetje, ik bleef lachen. Ik zei...Fries? Ja, zei hij. 

Ik ook, vul ik aan. En voor ik verder kon vragen zei hij..."Ik heb nu een scharreltje..."

Ik schiet in de lach, alsof ik een oogje op hem had? Tja, ik was over enthousiast, dat wel!

Koffie of anders wat? Nee, niks. Ik zei, dan zijn we klaar, heel erg bedankt en ik vind je bijzonder. 

Veel geluk in je leven....

Nou....doeg, zeiden we be beiden. Ik deed snel de deur dicht en moest ERREG lachen. Zo'n jongmens met die inslag had ik nog niet eerder ontmoet...

Geweldig en....een Fries...leuk!

eFVe 

 

Saturday, 29 August 2026

KONINGIN Froukje

29 Augustus 2026 

Uiteindelijk zittend in mijn bed nog even de dag doornemen. Het was een gouden dag, veel, heel veel appjes, ook telefoontjes, video's en VISITE!

Een top dag...

Ik begon al moe, maar bloeide op door mijn dochter en haar vriend, ze hebben me omarmd vol liefde. 

Ik was nog zo wild in mijn hoofd, maar gaande weg namen zij het over en Sonja nam helemaal de leiding, daar was ze goed in...was en is. 

Mijn FAMILIE met hoofdletters waren er al op tijd en met veel humor werd mijn verjaardag gevierd. 

Mijn enige en echte kleindochter Anouk bracht eigen gebakken appeltaart en Sonja had een kersen nog wat gegeven. Ik had zelf nog wat eetbaars gekocht en samen met mijn liefsten vierden we mijn 89ste levensjaar. 

Het is met geen vinger te appen hoe deze dag voor mij voelde. Samen met mijn soep, soepballen en bruine en witte bollen hielden we het op de been. 

De kinderen van mijn beide zussen vormden een totaal geheel. Niet iedereen kon er zijn natuurlijk, maar in gedachten zaten ze allemaal rondom mij. 

Mijn broer zijn dochter en man vanuit hun vakantieland, maar ook de buitenlandse families zochten kontakt. Over heel de wereld kwamen de felicitaties binnen. 

Amerika, Australie en via zijn zus kwam zelfs neef Albert nog aan bod. Het kontakt met hem voelt verder weg dan het moet zijn. We hebben geen app samen en email het ik min of meer uit beeld. 

Jammer, hij appt niet, ik mail niet...Het wordt me wat teveel...ouderdom? Laten we het zomaar noemen. Door hem heb ik mijn blogs leren schrijven, wat voor mij als een succes beschouwt mag worden. 

Al met al, ik had een gouden dag. 

Zoonlief kwam met Jo en Des nog mijn verjaardag afsluiten en als een soort hoofdprijs namen zij mij mee naar hun huis om daar te mogen eten.

Ik kende het gerecht, de naam ben ik kwijt, maar zoals meestal eet ik er iets teveel van en moet mijn houding herzien en me uitrekken en kaarsrecht verder de dag doorkomen. 

Het was een Zondags maal, heerlijk...ik zou even wat van me afschrijven, maar het is bijna een boek geworden. 

Nog iets bijzonders, buiten alle attenties was er nog een prachtige kaart voor Koningin Froukje, compleet met KROON en bloemen en woorden van de kleindochter van mijn zus Dicky, prachtig!

Ik was zo van plan geen namen te noemen, het is me mislukt. Ineens een dikke regenbui en ik ben weer op aarde. 

Nog even een bedankje voor alle visite, appjes, telefoontjes...nogmaals, het was een topdag. 

Ooit was ik van plan met 88 jaar mezelf om te draaien en zoiets als...zeg maar dag met je handje, het is genoeg...maar het is me niet gelukt. 

Mijn verre vriend is bepakt en bezakt onderweg naar de 100 jaren te gaan, hij komt dit jaar tot het omgekeerde van mij en ik probeer aan zijn zijde mee te liften. 

Zal ik het hier bij laten? Ik overdenk nog even de vele telefoontjes, vooruit uit het buitenland en misschien kan ik inmiddels na deze grote woordenvloed mezelf in slaap sussen. 

Dag allemaal, het was een topdag, dank jullie wel...I LOVE YOU ALL. 

Ik lees het niet over, dus met fouten en al gooi ik deze app de wereld in. 

Ik voel me RIJK...

KNUFroukje 

 

Monday, 3 August 2026

Fietsmaatjes...

3 Augustus 2026

Eergisteren....Mijn fietsmaatje en ik gingen er een dagje tussenuit op de Duofiets. 

Mooi weer, blij humeur, alles zat mee. 

De bedoeling was te lunchen in een prachtig restaurant, gelegen aan het water de Drentse Aa. 

Ik meen ergens bij een plaatsje met 'Molen' in de naam....Hier alvast een foto in de buurt van onze wens. 

Prachtige natuur met veel ooievaren, ook weer een foto. Eentje met nest op een paal. 

Wat een rijkdom, wat wij allemaal mochten zien en beleven.

Wel over te kleine fietspaden, zodat we vaak geschrokken de berm in moesten om pasanten te laten paseren. 


Maar allemaal vrolijke mensen. Een vrije, mooie, zonnige dag met temperaturen eindelijk onder de 30 graden....

Zo kwamen we uiteindelijk bij ons gewenste, geweldig restaurantje aan, eerst over een leuk bruggetje. 

De lunch was goed, voor mij teveel, maar ontzettend lekker. Mooi uitzicht. Ik was er opgewonden van. 

Ooit, 100 jaar geleden, met mijn man hier iets gedronken en mijn wens was altijd er nog eens terug te mogen/kunnen komen. 

Die dag is het geschied. 

Ook weet ik weer de naam van het dorpje niet ver bij de molen vandaan - Oudemolen...hoe kon ik het vergeten. 

Enfin, de tijd ging door, snel een foto van de lunch, plasje plegen en op naar huis.


Weliswaar over de witte brug, foto aanwezig. 

Nog een leuk ritje voor de boeg en dik tevreden arriveerden we weer in Assen, onze beginplaats. Vele stops gemaakt onderweg. 

Gezellige mensen gegroet en groeten terug ontvangen en als 2 tieners, blij van geest, maar moe als paarden, sloten we de rit blij af en beloofden we elkaar....TOT DE VOLGENDE KEER..

Eerst onze rust pakken, weer een nieuwe rit bedenken en dan gaan met die banaan, sorry de Duofiets. 

Fietsmaatje duizendmaal dank, zonder jou was ik er nooit weer gekomen. 

KnuFroukje 

 

Saturday, 1 August 2026

Naailes...

1 August 2026

Ik kreeg er mijn eerste naailes...Mijn toen nog aanstaande schoonzus was handwerkjuf van beroep en ik logeerde bij haar en haar familie. 

Er was ook een grote tuin achter het huis. Ik zag mijn ogen uit, ik was toen 13 jaar. 

Er groeiden allerlei groentes en fruit. We mochten ook plukken. Voor mij leek het een Walhalla. 

Kruisbessen, rode bessen, daar lagen mijn behoeften. We mochten naar hartelust plukken en eten!

Heeeeeerlijk... Maar overal waar 'te' voorstaat is niet goed, dus teveel van alles snoepen gaf enorme buikpijn met races naar het toilet. 

Mijn schoonzus zelf was een stuk voorzichtiger en kende de klappen van de zweep.  Maar aan alles kwam een einde en ook aan de races. 

Het werd een geweldige week. Ik mocht voor het eerst van mijn leven een blouse/bloes maken van een iets wat zijdeachtigvoelende stof in ecru kleur. 

Mijn schoonzus vertelde wat ik moest doen en ik met al mijn enthousiasme deed alles en zelfs goed. 

Zij deed het naaiwerk op de machine en ik de echte handwerkjes. 

De dagen vlogen voorbij, we hadden amper tijd voor iets anders en zelfs de knoopsgaten heb ik mogen maken, nadat zij de eerste voor deed. 

Wat een luxe, ik voelde me een princes. Dat huis zal ik ooit nooit vergeten en heb er nu een foto van. Ik denk zelfs dat het mijn eerste logeerpartij was. 

En wat voor eentje. Goutum heette de plaats. 

Vlakbij een grote brug over een rivier en zo gingen we weer naar ons kleine huisje terug.

 Maar deze logeerpartij zal ik nooit vergeten. 

Mijn aanstaande schoonzus werd mijn echte schoonzus en nog vertel ik dat dit mijn eerste naailes was. Ik wist wat ik wilde worden. 

Helaas, het volgende jaar kreeg ik een baan aangeboden op kantoor, wat mijn beide ouders geweldig vonden en ik alleen in de avonduren mijn hobby van handwerken kon doorzetten. 

Maar dan wel tot in einde der jaren. Dankjewel Minke, voor die eerste lessen. Daar ben ik altijd dankbaar voor gebleven. 

eFVe  

 

Wednesday, 29 July 2026

Mooie tuin....

29 Juli 2026

Gisteren werd ik verrast door mijn nicht, dochter van mijn broer. 

Ze was met de auto en ik liet mij vrijwillig vervoeren naar haar adres. Er zaten jaren tussen ons kontakt, maar zoals meestal, wat eens goed was, vraagt om vervolg en hebben we samen met haar man enorm gezellig geteut. 

Het was super en hopenlijk voor herhaling vatbaar. 

Ik wist nog dat hun tuin altijd er prachtig bij lag en daar was ik dus opnieuw heel nieuwsgierig  naar. 

Ik laat hierbij foto's zien en please, reageer wat je er van vindt. Ik vind wederom hun tuin schitterend. Ik was uren bij hen en nu thuis geniet ik nog na. 

 Dankjewel lieve mensen...laten we elkaar niet weer uit het oog verliezen. Ik geniet nog na en...tot een volgende keer?!

Liefs eFVe  


 

Saturday, 25 July 2026

Top dag...

24 Juli 2026

Nog net geen half 8. Ik ben klaarwakker en besluit mijn liefste volgers een goeie morgen te wensen. 

Na gisteren, mijn superdag met de familie, ben ik weer terug op aarde. 

Jeetje zeg, wat een dag was dat. 's Morgens begon het bij mij al vroeg te kriebelen en maakte ik alles klaar voor de komst van 3 geweldige, vrolijke mensen. 

Ik verheugde me er al op. 

Op tijd, bij tienen, dronken we koffie met elkaar met wat er bij en hadden elkaar weer genoeg te vertellen. 

Maar....de dag van de waarheid was daar. Op zoek naar het goud der aarde, alhoewel er niks van deze zin klopt. 

Potdorie, ik weet onze eerste bezoek amper meer. Stom, stom, stom.

Ja, DORCAS, dat was 'm. Ik vind persoonlijk dit de mooiste, de netste, de schoonste inbrengwinkel. 

Vol enthousiasme begon ik mijn kijkshow. We waren met z'n vieren en vaker dan 1 keer kwam ik 1 van hen tegen. 

Ik vond er zelfs wat ik broodnodig was...mijn driekwart broek. 

Nog fit genoeg om te passen en raad eens? Als gegoten voor bijna niks. Mijn dag kon niet meer stuk. 

Zo te zien, waren we alle 4 geslaagd en tevreden en gingen we een deur verder. 

Onze lunch gebruiken we altijd bij dezelfde inbreng en ook altijd vol tevredenheid. Hiervan een foto: 

Ik zal de rest wat verkort overbrengen want mijn vingers reageren nu al stijf van het vele typen... 

De eerste buit was binnen en vol tevredenheid, na een heerlijke lunch brengt mijn volle neef ons waren we wensen te zijn. 

Hij heeft het allemaal goed op een rijtje, voorziet ons van een lekker muziekje in de auto, waarover we allen een mening hebben. Onze kwebbels staan nooit stil. 

Deze dag brachten we nog 3 winkels een bezoek en voor ieder wat wils. Op naar mijn thuis, ik bijna uitgevloerd, helpen ze me met van alles en teuten we nog na over deze, voor mij, unieke dag. 

Jeetje, wat was het weer fijn. Wat ik gekocht heb? 

Hebbedingetjes voor weinig geld en vandaag, nu nog vroeg in de morgen, geniet ik nog na van van alles wat me te binnen schiet. 

Het was wederom weer een SUPERDAG. Ik hoop dat mijn familie dat gezien en gevoeld heeft. 

Ik ben een FAN van hen. Na nog een kopje koffie en andere vreterij sluiten we die dag en kreeg ik later een seintje, ze waren weer heelhuids thuis. 

Dankjewel heerlijke mensen, mijn familie. Hier stopt het, voor hoelang? 

Niemand zal dat weten, het was SUPER, dank jullie wel!

Liefs van tante Froukje oftewel, het ouwe mens! Nog maar net 8 uur, terwijl ik nu besluit, deze dag begint half 9. 

eFVe  

Monday, 20 July 2026

Veenhuizen...

20 Juli 2026

Gisteren was ik opnieuw met mijn leuke vriendin op pad. 

Ik koos Veenhuizen.

Heel, heel lang geleden kwam ik in Veenhuizen naar leuke hebbedingetjes zoekend. 

Het werd waar ik ooit ben geweest en niet vergeten kon. Zonder adres en naam gingen we op pad.

Eindelijk had ik het al opgegeven, toen het grote huis me opviel en ik de winkel erachter herkende. 

Jeetje, geweldig. Ik heb het nu over zo'n dertig jaar geleden. Wat zag mijn zoekend oog? "Controle". Dat was het adres, waar ik naartoe wilde. 

Een gezellig pand, eigenlijk een leuker naam verdienend, herkende ik al door de voortuin. Niemand kan zich voorstellen hoeveel warmte door mijn lijf vloeide. 



Hij was er nog en mag eigenlijk ook NOOIT verdwijnen. 

Allemaal dingen handgemaakt, zijn er tentoongesteld, voor ieder wat. 

Ik zou zeggen, waag de sprong.

 Prachtig en voor iedere beurs geschikt. 

Hiernaast laat ik de naam en adres volgen. Komt het zien, kom genieten. 

Het was ooit de moeite waard en....dat is het nog steeds. Het heeft mij superblij gemaakt. 

Liefs van mij en wat ik nog vergat te melden...via het gebouw kun je koffie of thee drinken met cake erbij. Wie wil dat nu niet. 

Een gezellige plek is er voor iedereen te vinden. 

eFVe 

Friday, 10 July 2026

Mooi....

10 Juli 2026

Sinds kort heb ik een vriendin met een geweldige gave. 


Maakt van zoveel dingen prachtige kado's...ik doe het haar niet na, maar wil het graag delen. 

Zonde om niet te delen. 

Soms ook van oud gereedschap. Te mooi om niet te tonen. Ze is uniek in bedenken, maken en uitvoeren. 

Ik hoop dat iedereen ziet wat ik zie. 

Vriendelijke groeten van..

eFVe 

 

Wednesday, 1 July 2026

Leuke ontmoeting...

1 Juli 2026 

Eindelijk een koelere nacht en besluit ik boodschappen te gaan doen. 

Maar voor ik op pad ging, kwam Carla van de Slinge aangerend. Ze had duidelijk haast. 

Ik ren, nou....ren...haar tegemoet en begreep dat ze niet alleen was. De duofiets met daarop een prachtige dame met bruine ogen.

Ik stelde me voor en hoorde haar naam, Farunka, ik denk ook werkzaam bij de Slinge. 

Carla, pas terug van vakantie, uitgerust en wel, Farunka en ik, Froukje genaamd, we waren alle drie in een blije stemming en wat ik nog vergeet te melden, de blauwe duofiets straalde. 

Er was weing tijd voor echte verhalen en moesten we al afscheid nemen met een vluchtige afspraak het snel eens over te doen en dat hoop ik echt. 

Ik heb hen nagezien tot ze de hoek omgingen en al zwaaiend verdwenen ze uit mijn beeld. 

Ik zuchte eens diep en ging binnen nog even zitten nadenken over deze snelle ontmoeting. 

Leuk! Dat vooral....

Daarna verdween ik richting supermarkt, nog nadenkend over deze uitzonderlijke leuke ontmoeting. 

Verder verliep deze middag vrij normaal, maar wel zo bijzonder dat ik er vandaag dit verhaal over MOEST schrijven.  

Tot gauw dames...

KnuFroukje  

Sunday, 28 June 2026

Hete dag....

28 Juni 2026

Zo begon deze dag...Snoep voor de kindertjes van mijn zus met extra onze Richtje. 

Ik heb het een superdag gevonden en na hier koffie gedronken te hebben, gingen we op pad. 

Het werd een hete dag. Wat zeg ik, die warme dag was er al. Deze keer niet 6 adressen, belangrijk minder. 

Ik kom even op niet meer dan 3, maar ik kan eentje vergeten zijn. Bij de hippe Kringloop aten we soep en een uitsmijter. 


Bijna iedereen had andere soep, het was heerlijk. In totaal kocht ik 2 bloesjes en 1 driekwart broek. Wat de anderen kochten, ik heb het niet mee gekregen. 

Er werd enorm op me gepast, zelfs mijn mond werd geveegd, om te gillen toch?!

Dit wordt dan ook geen lange blog, het is warm, heet, heter, dus sloten we af met een ijsje ter ere van Gerda's verjaardag. 

In dank aangenomen en veroberd....

Lieve jeugd, heb ik jullie wel bedankt? 

Zo niet, bij deze dan...! 

eFVe 

Gelukt....

28 Juni 2026

Huisarrest...26 Juni, 2026...

Het is warm, heet, hot, hotter than hot...

Vandaag dan maar een overdenking tikken over gisteren. 

Mijn Mercedes was aan de lading en staat uitdagend te wachten tot hij mag. En laat ik nu eens melden hij mag niet alleen...hij MOET.

Met sneller tikkend hart haal ik mijn Mercedes uit de garage. Alles mee? Inclusief de groene kaart? Ja!

Wat een heerlijk gevoel, een fris windje in mijn nek, het gas erop en...gaan met die Mercedes. 

Afslaan naar links? Oei...bijna een aanrijding, maar ...geluk moet je hebben en die hadden we, hij en ik. 

We lachen naar elkaar en vervolgen onze weg. De hitte valt mee, een prettig windje vergezelt me richting de Lidl. Het voelde als een laaaaaaaaaaange rit...

Iedereen kijkt, lacht, maar rijdt me voorbij. Hoe traag dan ook, ik haal de Lidl en word in de winkel vol respect behandeld. 

Haal mijn boodschapjes, leg ze met moeite op de toonbank en reken af. Iedereen is aardig en vriendelijk, ik dus ook.

Soms word er gelachen, omdat ik een foute opmerking plaats, maar daardoor is de stilte doorbroken. 

De Mercedes is net iets te laag en worstel ik me omhoog om met de pinpas te betalen. Weer is het even stil, tot ik uitroep, GELUKT!

Ik mag weer op pad. Buiten weer een stuk warmer, maar ik red het... De Mercedes is inmiddels mijn beste vriend en zet ik het gas open en tuf over het asfalt als geen ander. 

Herstel, dit is een grove leugen, hij is zo traag als dikke stront en zo komen we samen weer thuis. Mijn buurman bereid gevonden voor een foto van mij en mijn geliefde Mercedes en dit verhaal is compleet. 

En hoe was het? GROOT, GROTER, GROOOOOOOOOTST...Mijn Mercedes weer veilig in de garage gezet en gezegd: Tot de volgende keer, dankjewel...

Zijn meesteres....Froukje  

 

Thursday, 25 June 2026

Verwarming...

25 Juni 2026

23 Juni...Vandaag de monteur van Fa. Suurmeyer op bezoek gehad. 

Op bezoek???

De man had veel te doen. Onze verwarming was al jaren niet meer in onderhoud. Wie krijgt de schuld? Ikzelf dan maar. 

Anne, mijn man, was al jaren niet in staat om dingen te beslissen, maar ik had niet de lef hem er op aan te vallen. 

Anne bleek buiten zijn astma, ziek te zijn. Voor ons en velen was niet echt bekend wat Anne overkwam en ik deed alleen mijn best hem in zijn waarde te laten. 

Zodoende vergat ik de verwarming. Zolang hij deed wat er verwacht werd....

Inmiddels ben ik al jaren alleen en langzaamaan komen de echt nodige dingen weer boven. Zo kwam ik via onze zoon by Fa. Suurmeyer terecht en vandaag kwam de monteur hier. Mooi op tijd en zit ik weer op rozen. 

Mag mijn zorgen vergeten. De verwarming is in goede handen en deze koude kikker weer zeker in warmte en kou. 

We dronken samen snel een kopje koffie en zwaaide ik de monteur net uit. Een geweldig nette, aardige, kundige man. 

Ik slaak een diepe zucht, kan hier dus blijven wonen en zal dat zeker doen. Dit huis wenst geen andere bewoner. Het ademt Anne. Alles wat hij hier heeft gemaakt en vermaakt? 

Niet na te vertellen. 

Raad eens wat? Ik neem er nog een kopje koffie op en laat het hierbij. Dankjewel Ronald en uiteindelijk Frans, dit alles tussen ons. 

eFVe 

Monday, 22 June 2026

Warme dag...

22 June 2026

Een warme dag...

Toch zijn Erica en ik samen op de duofiets gaan rijden...Ons doel?

Langs het golfterrein. Was heel goed te doen, zacht windje, schaduw van de bomen. 

Langs de waterplas nog een foto gemaakt, maar verwacht er niet te veel van. We zijn de fiets niet afgeweest. 

Gelukkig later nog een plek gevonden met bloeiende waterlelies. Hopelijk wat beter gelukt. Ik kijk even...

De foto's zijn minder mooi geworden, ik zal ze later toevoegen. Gelukkig een fris windje, we kozen een te warme dag. 


Nog een behoorlijke fietstocht gemaakt, genoten van de vogel geluiden en dan die kikkers bij de vijvers....heerlijk om naar te luisteren. 

Dat was het ongeveer...Erica is de fiets wegbrengen en daarna naar huis is de bedoeling. 

Dit was afgelopen donderdag middag vanaf 3 uur tot ongeveer 5 uur. 

Dankjewel Erica. We fietsten nog door Kloosterveen en Baggelhuize en uiteindelijk achter hotel De Valk naar mijn huis. 

Even water gedronken, oranje cakeje erbij vanwege voetballen en zo komt deze dag weer bijna aan zijn eind. 

De buurman komt thuis, even een praate en nu stop ik!

eFVe 

 

Tuesday, 16 June 2026

Tripje Leeuwarden...

16 June 2026

Tripje naar Leeuwarden...

Na jaren elkaar lijfelijk niet gezien te hebben, eindelijk een kans gekregen...

Erica, mijn steun en toeverlaat bood het ritje aan. Ik voelde me in de wolken.

Eindelijk mijn vrienden Iepie en Bouke weer te ontmoeten. 

Eindelijk was het dan zover. Erica was om precies 10 uur ter plekke en we vertrokken meteen.

Na een rit van ruim een uur reden we Leeuwarden binnen. 

Al snel torende de flat met vele verdiepingen op voor onze ogen, spierwit ook nog. Mijn hart was danig van slag. 

Eindelijk dan toch de mogelijkheid hen in onze armen te sluiten. De 14de verdieping werd ons vermeld en...daar gingen we dan. 

Hun deur was open en daar kwam Iepie al aangerend. Knuffels over en weer. Voor Erica was dit alles nieuw, ik vond haar geweldig. 

Bouke zat aan de tafel en wat ik niet doorhad, hij maakte een video!

Wat hebben we genoten. Onze monden stonden niet stil... Het meeste kontakt had ik met Bouke, hij had ons veel te vertellen. 

Maar aan alles komt een eind en zo ook aan deze prachtige ontmoeting en dat allemaal mogelijk gemaakt door mijn begeleidster Erica. Meid, je ben goud waard. 

Ik vul deze blog verder nog met foto's en geniet nog na. Nog wel wat bijzondere adresjes bezocht, waar Erica en ik speciale herinneringen aan hadden om daarna weer richting Assen te gaan. 


Het afscheid voelde voor Iepie en mij als onze laatste, of zou er ooit nog een kans bestaan dat we elkaar weer mogen knuffelen?

Iepie, lieve schat, het was me een waar genoegen, weet, dat ik veel om jullie geef. Het was lachen en zelfs emotie, maar bovenal...het was geweldig. 

Nog even een extra vermelding...Erica en ik zijn verwend met lekkere hapjes en dan nog die verrukkelijke soep. 

Heerlijk Iepie..Dank je wel, dikke tuut daarvoor!

eFVe 

Friday, 29 May 2026

Rode roos...

30 May 2026

Dinsdag j.l: Soms heb je plichten en zo ook nu... 

Een plasje laten controleren. Ik denk, een ieder is dat wel eens overkomen?!

Ook nog een ander onderzoekje, maar in tijd scheelde dat nog wel wat. Iets van half 9 tot half 11.

Door de enorme hitte ben ik dus bij de artsenpraktijk gebleven. Heb heel wat mensen mogen begroeten en het wonderlijke was wel dat iedereen als naaste een lege stoel had...

De tijd ging snel, when you have fun!

Maar...na een poos kwam een lange, slanke jongeman plots naast me zitten. En wat zeg ik? 

"Durf je wel?" Daar was een uitleg voor nodig en ik vertel hem, dat ik al meer dan een uur aanwezig was en iedereen die binnen kwam een lege stoel naast zich verkoos.

Hij vertelde, dat ie daar geen last van had en zo volgde er een heel leuk gesprek. Hij had een eigen bedrijf gehad in tatoes.

Waarschijnlijk fout geschreven door mij, maar ik ga verder. Hij was een poosje geleden gestopt, maar was weer zoekende naar een nieuwe plek. 

Hijzelf toonde aardig wat kunstwerken en ik zou Froukje niet zijn dat niet te benoemen. 

Ik zeg "Je bent er goed in zie ik, al zal ik het zelf niet willen hebben..."

Ik wijs op een prachtige rode roos en uit mijn bewondering. 

Zo teuten we nog even verder en vertelde hij mij dat ie in Uffelte waarschijnlijk zijn nieuwe plek had gevonden. Maar...toen werd ie opgeroepen en verdween uit zicht. 

Daarna heb ik mijn wachttijd verder alleen moeten uitzitten, maar wel met andere wachtenden aan het woord latend. 

Ik was weer duidelijk door mijn taalgebruik opgevallen door mijn Friese accent en werd er weer heerlijk gepraat. 

Tegenover mij dus Friezen. De wachttijd vloog voorbij en wat bijzondere gesprekken kan losmaken...

Ik werd opgehaald en werd vriendelijk begeleid met groeten van hier tot ginder. Alle stemmen los. 

Was me toch weer gelukt en gezelligheid kent geen tijd! 

eFVe 

 

Tuesday, 26 May 2026

Pinksteren 2026

Pinksteren 2026

Zondag....'s Middags 1 uur had ik hier thuis een afspraak. 

Vriend R kwam met zijn geweldige Bolide...open dak om...mij op een rit te trakteren. 

Een keer was dat al eens eerder gebeurd en dat was me uitzinnig goed bevallen, dus mijn verwachtingen waren hoog gespannen!

We overlegden wat precies de bedoeling was en maakten een plan. Het werd een heeeeeeeel groot plan. 

Door heel Drenthe, dak open, ramen open, heeeeerlijk...

Ik had geen idee waar we precies langs reden, hoorde de vogels fluiten en langs wel honderd kleine weggetjes met veeeeeel bochten, reden we door ons prachtig mooie Drenthe. 

Ergens in Borger namen we een vertering, R een kleintje en ik (zei de gek) een enorme. R een kartonnen bakje ijs en ik een enorme SORBET....

Jaren niet gehad. Zalig!

Af en toe (best vaak) reed R heerlijk hard/snel en voelde het voor mij alsof ik uit mijn stoel werd opgetild. 

GEWELDIG, dat is nog eens genieten...

Maar wat ook abnormaal goed voelde...onder viaducts doorrijden. De Bolide verraste me dan met zo'n heeeerlijk geluid, daar werd ik ontroerd van. 

Ja, ik weet het, ik ben niet normaal. Het zij zo, vooral als R onder de viaducts doorreed, en we passeerden er best wel een paar, bracht het geluid met tot tranen in mijn ogen.....ZALIG.

Dit was de tweede keer dat R me op een rit trakteerde. Ik zal er nog vaak aan terug denken. 

Uiteindelijk aten we een hapje bij de 'De Rietschans' en ik zou zeggen, luxer kan niet met zicht op het Paterwoldse meer. 

Moe en voldaan bracht R mij weer naar huis en beleefde ik de Pinkster Zondag supermooi. 

Om nooit te vergeten...

eFVe