Drukke week...

29 Oktober 2025

Een drukke week en ik ben nog maar op de helft. 

Maandag arts WZA. Dinsdag tussen de buien door mijn broodnodige boodschapjes gedaan. Dat gaat gepaard met kilometertjes lopen. 

Maar wel een heerlijke kippepoot gescoord, gebakken en wel, dus met haastige spoed huiswaarts. 

Meteen smullen, zo heeeeerlijk! 

Woensdag, vandaag dus. Mijn pedicure staat in mijn agenda en inmiddels geweest. Het was weer een gezellig samenzijn. De volgende afspraak is al vaststaand. 

Morgen, tja...dat moet nog. Ik verwacht er veel van, maar zonder angst en beven duik ik in, misschien, een nieuwe rol. Handwerken. Als ik ergens goed in was in mijn eerdere jaren, was het wel handwerken. 

Ik zou mezelf erg tegenvallen dat het niet goed zal gaan. Maar...wat niet is...kan komen. 

Dan zitten we, als ik het nog goed bijhoud al op Vrijdag. Gaat een topdag worden. Familie uit Friesland komen me verrassen, alhoewel zij mij geregeld opzoeken en deze Vrijdag is het weer raak. 

Ik zal maar niet uitwijden wat er allemaal gebeurt, maar zeker weten, dat dit ouwe mens uitgezakt de avond doorbrengt met een super goed gevoel en...een jarige dochter. 

Zij nodigt me uit op Zondag te komen eten en daar kijk ik erg naar uit. Ook haar achterban, mijn kleinkinderen zullen aanwezig zijn.

Wat zou ik me nog meer willen wensen? 

Alhoewel ik ze vorige Zondag al gezien, gesproken en met hen gegeten heb.

Zaterdag...hopelijk mooi weer, zodat dit ouwe mens met de taxi naar de stad kan, zonder verplichtingen. 

Zondag heb ik al gemeld. Dus dit was even een inkijkje in  mijn week. Ik verbeeld me soms dat ik eenzaam ben, maar nu bloos ik bij het lezen van mijn weekpatroon. 

Dit was of, is het weer! 

Liefs van dit ouw mens...

eFVe  

HET BOEK

4 October 2025

Gisteren... 

Mijn beide nichten uit Amersfoort waren hier. De dochters van mijn oudste zus.

Meestal is vriend Martin erbij, deze keer helaas niet. 

Want... wat kreeg ik van de vriendin van Martin? Een waardevol boek met zoveel foto's vanwege mijn 88ste verjaardag. 

Op de dag van feestvieren was het me verteld, maar ik kon toen niet vermoeden welk een prachtig boek het zou worden. 

Voor mijn gevoel wel 100 foto's, maar dan zonder woorden. Ik kan me alle momenten heel goed herinneren. 

Martin, Martin wat heb je me verwend. 

Toen het me overhandigd werd, ging er zoveel emotie door me heen.

 Ik heb 'm snel doorgekeken, maarrr...toen de dames huiswaarts gingen het ik het boek gepakt en beleefde de hele dag opnieuw. 

Onvoorstelbaar mooi...

Martin, Martin...wat een feest. Hoe kan ik je ooit genoeg bedanken. Noem het en ik zal mijn best doen. 

Acht en tachtig jaar en in mijn gedachten zal dit mijn laatste feestje zijn. Of ik het kan waarmaken, is nog maar de vraag. Ware het niet dat mijn enige echte vriend 100 jaren zou willen halen en deze maand al 97 jaren telt. 

Ik zou, net als ex minister van Agt, zo zij samen uit het leven stapten, als een voorbeeld willen zien. 

Mijn geliefde vriend denkt anders. Bovendien doet hij het nog zo goed en ziet echt uit het getal 100 jaar te halen. 

Niks is zeker in ons leven, we laten het gebeuren. 

Even terugkomend op mijn geweldige boek zou ik ook echt voor een mooi aantal jaren kunnen gaan. Zeg nooit nooit...We will see...

Zou Martin dan weer zoiets moois voor mij in petto hebben? Dit schrijven is bedoeld als een blog, maar zal eerst de ronde deon, dat allen wie dit schrijven aangaat, achter alles staat.  

Pas dan...vooruit met de geit...Zie dit maar als een wens, niks meer en niks minder. 

I love you all...

eFVe  

 

 

Echt-paar-apart

1 October 2025

Over een echt-paar-apart...

Er waren eens 2 mensen, een man en een vrouw. De man heette Mans en was lang, dun en lekker. De vrouw was erg mollig, had een enorm raar kontje en hele dikke tieten, zij heette Mensje...

Ooit kwamen ze elkaar tegen en werden verliefd, daarna verloofd en uiteindelijk gingen ze trouwen. 

Als Mans Mensje een kusje wilde geven, tilde hij haar op. Heel even maar, want Mensje was zo zwaar. 

Zo werden Mans en Mensje een paar, een echtpaar zogezegd. Wij noemden hen een echt-paar apart.  

Eens op een mooie dag ging ons echtpaar-apart op vakantie. Met de caravan zowaar. Wel een hele bijzondere caravan. Eentje met vierkante wielen...Als ze dan wilden stoppen onderweg en de weg was steil, was dat geen probleem. 

Ja, het was echt een echt-paar apart. Ze kampeerden uiteindelijk in een heel ver, warm land. Maarrr het zou niet ons echt-paar apart zijn als ze alles niet echt apart zouden doen. 

Alles leek normaal. Het werd etenstijd en Mensje zette haar brouwsel op haar 1-pits gasstelletje buiten. En wat krijg je dan? Vliegen...niet 1, 2 of 3, nee...wel 20 stuks. 

Mensje bedacht zich niet, trok met geweld haar (kunst)tanden uit de mond en beet de vliegen dood. Mans roerde dan zolang in het eten.

Toen de vliegen dood waren, poetste Mensje haar tanden, spoelde ze af en hing ze aan de waslijn te drogen. 

Het eten was klaar en Mensje deed haar tanden weer in haar grote mond en klaar was Mensje om samen met Mans te eten. 

En zo verliepen vele dagen. Wassen deden ze niet aan, maar gingen gewoon met kleren en al onder de douche en hingen om beurten aan de waslijn. Niet tegelijk, want Mensje was te zwaar. Zij hing als een echte vogelverschrikster met de armen wijduit, en omdat Mans daarvoor te lang was, hing hij in volle lengte over de waslijn, zijn armen en benen, met de waslijn er tussen, over elkaar. 

Knap toch! Mans was zo lang. Als hij wilde staan in de caravan moest hij zijn hoofd door het dakluikje steken. Knap bedacht toch?

Ze konden 's nachts niet goed slapen. Maar daar bedacht Mans ook wat op....Hij krikte de caravan aan de achterkant op, zodat Mensje achterover in slaap viel. 

Mans klom dan ook met moeite de caravan in en viel natuurlijk ook...in slaap. 

En zo verliepen dus vele dagen. Steeds weer hetzelfde liedje. Mensje alle dagen naar de muggen happen, Mans rechtop met zijn hoofd door het dakluikje...

Geen echt-paar apart, nee, een gek-paar-apart. En eens op een VRIJ-dag, natuurlijk vrijdag, wilden ze elkaar een kusje geven. Tja, waarom heet die dag anders ook vrijdag....Ze waren dan zo verliefd. Mans zei dan liefkozend tegen dat kleine, dikke vrouwtje: "Gek mens"...Waarop Mensje op haar beurt wat liefs wilde zeggen en zei: "Lekker Mansje"...Hij tilde haar dan even op, heel even, Mensje was zo zwaar. Daarna vrijden ze dat het een lust was. 

Zo verliepen weer vele dagen. Toch moesten ze ook weer eens naar huis...Dan maar weer naar huis. Mans stapte in zijn Volkswagen-cabriolet. Daar zit een dak op die open kan zodat Mans zijn kale kop niet kan stoten. 

Dat vergat ik nog te melden...Mans was zo kaal. Zo kaal als een biljartbal en Mensje had een enorme bos gepermanent haar. Ze waren niet mooi, maar wel lief en apart. 

Dat is iedereen vast wel met me eens...lief en apart..

Dus een echt-paar-apart...

eFVE