Weer een ritje....

20 Juli 2025

Afgelopen Zondag... ik kan er niet omheen. Ik MOET dit kwijt...

Het overkomt me vast maar eenmaal. Een vriend, laten we hem RZ noemen, heeft een geweldige auto gekocht en kwam hem tonen. 

Zelfs een rondje mogen meerijden. Het was zo de moeite waard. RZ beloofde me een ritje op een latere dag en tijdstip. 

En dat werd afgelopen Zondag. De auto, praktisch nieuw, heeft een open dak. Het weer was afwisselend zonnig en ook de wind was vaak aanwezig. 

Mijn hart maakte een sprongetje. Geweldig...Pas toen we op andere wegen/weggetjes reden, bemerkte ik nog leukere dingen. 

Laat ik even uitleggen; het geluid van de auto is voor mij heeeeeeeeeeel belangrijk en deze... heeft het helemaal. De overgang van snelheid, het passeren, de bochten. 

Ik kan het niet goed uitleggen, maar de verschillende reakties van de motor in geluid, hoogte en diepte?

Grandioos...

De chauffeur niet vergetend, hij gaf mij alle voordelen van de geluiden van zijn geliefde Bolide. 

We hebben onderweg nog iets gebruikt en zelfs tot slot nog iets gegeten, maar wat ik uiteindelijk wil zeggen met deze blog...ik zal het nooit vergeten. 

De zit, de rit, het uitzicht, maar bovenal de verschillende snelheden en geluiden....ze maakten mijn middag tot een onvergetelijke middag. 

Dat alles neem ik mee tot in het hiernamaals, zet de poort maar open. 

Bedankt RZ, ik denk niet dat je doorhebt wat je mij afgelopen Zondag hebt gegeven...185km lang...

eFVe  

 

LEGO

3 Juli 2025

Mijn leven van gisteren, vandaag en morgen...

Vandaag een overdenking van mijn leven op dit moment, even ervoor en een fantasie over erna. 

Mijn bouwstenen. Laten we het LEGO noemen...

De mooiste bouwwerken heb ik mogen aanschouwen, Anne, mijn man, kon dat als geen ander.

Ik speelde met kleinzoon Desmond en samen ging onze fantasie heel ver. We bouwden beide ons eigen huis. 

Anne maakte weer heel iets moois, een KERK. Desmond en ik dachten wat simpeler en ons huis was dan een soort bungalow. 

We bouwden, terwijl het alweer donker werd en daardoor kwam het voor, dat ik als Oma niet meer alleen over straat durfde en bleef logeren bij Desmond. 

Waar Opa sliep?

Maakten wij geen probleem van. Vloeitjes die Anne gebruikte tussen zijn tanden om alles rein te krijgen en houden, dat waren onze dekens. 

Ik bedacht lichtjes langs de weg, want....het bleef donker. Waxine lichtjes dan maar en zo bouwden wij alle 3 aan onze toekomst. 

Eigenlijk belachelijk waar wij het mee moesten doen, als je vergelijkt met de bouwwerken van nu!

Maar wij zagen met onze eigen ogen echt prachtige huisjes en vooral de KERK van Opa Anne was de moeite waard. 

Het echte verhaal zal ik maar niet melden, behalve de goudstaven die we in de kerk gingen bewaren, want daar zou geen dief durven komen. Dat is vandaag de dag wel even anders, maar wij crieerden ons eigen leven. 

LEGO...prachtig. Helaas moest Desmond weer naar huis en vroeg aan mij..."Oma, bewaar je dit voor morgen?" 

Ik, niet de beroertste, zei hem dat toe en brachten we een blije Desmond naar huis. Ik, en ik denk ook Anne, bleven TV kijken met de prachtige stad voor ons op de grond. 

Met mijn belofte nog in mijn hoofd gaan we naar bed en in de morgen...ik als eerste stap de kamer in en...door de kamerdeur te openen....alle bouwwerken OM, in duigen...Stomme ik, dat arme kind.

Eerlijk gezegd zat hij er niet mee en startten we een nieuw verhaal met heel andere inhoud en waren weer gelukkig als nooit tevoren. 

Maar nu, mijn leven vergelijkend met LEGO, de meeste bouwstenen waren al om en probeerde ik driftig weer nieuwe op te bouwen. De puinhoop werd wat minder erg, maar alleen met echte hulp van buitenaf, Thuiszorg, kom ik weer goed op de been en probeer ik mijn leven weer op peil te krijgen, ware het niet, dat de warmte van vandaag en morgen er een stokje voor steekt. 

Ik zal het er mee moeten doen, bijna iedere avond een andere hulp en...lang zal ik leven in de GLORIA.

Dank jullie wel THUISZORG. 

eFVe 

Voor het eerst...

 1 Juli 2025

 Voor het eerst, na voor mij lange tijd, weer op pad geweest. 

Was eerder niet mogelijk. Iedere avond komt de thuiszorg langs sinds maandag en nu pas kan ik zeggen, het helpt. 

Nu, vrijdag, weer op pad, gelijk 4km gedaan, maar wel alle boodschapjes kunnen halen. 

Eigenlijk heel saai, dit verhaal in de TT week. Ik heb niks meer te bieden. Of het me aan te zien was? 

Ik kreeg in de winkel van Jumbo alle hulp. Alleen mannen, ze waren zo aardig. De laatste, de mooiste, zette alles op de toonbank, zo lief. Maarrr er ging iets mis met de toetjes en eentje moest het ontgelden. 

Ik meteen...Oh, die eet ik meteen vandaag....Meer om de vriendelijke jonge man zich niet raar te laten voelen. Of heet dat dom? Als Friezin maak ik nogal eens een foutje en dat was niet de bedoeling. 

Bij de kassa mocht ik de toetjes zo niet meenemen en werden ze geruild. Mensen om me heen keken me aan en lachten me luidkeels toe. 

Ik snapte het en lachte luidkeels terug.. Gelukkig was de aardige man al niet meer in zicht.

Vervolgens bij de zebra-oversteek waren er zoveel auto's en motoren. Ik besloot ze te laten gaan, maar een oudere meneer stak wel over en ik besloot daardoor....Dan ga ik mee te zeggen... en samen over het zebrapad. 

Zegt hij tegen mij...Dat is een recht mevrouw...Ik was het met hem eens en knikte naar de wachtende rij auto's en motoren. 

 

En nu ben ik lui en gelukkig zelf de baas. Ik hoef niks, maar mag alles. 

Heb ik een stroopwafel verdiend? Ik vind van WEL, ja dus!

Ik vind mijzelf een flinke meid, geen ander zegt het, dus doe ik het maar zelf. Het zijn de kleine dingen die het er toe doen. Mee eens? 

eFVe