LEGO

3 Juli 2025

Mijn leven van gisteren, vandaag en morgen...

Vandaag een overdenking van mijn leven op dit moment, even ervoor en een fantasie over erna. 

Mijn bouwstenen. Laten we het LEGO noemen...

De mooiste bouwwerken heb ik mogen aanschouwen, Anne, mijn man, kon dat als geen ander.

Ik speelde met kleinzoon Desmond en samen ging onze fantasie heel ver. We bouwden beide ons eigen huis. 

Anne maakte weer heel iets moois, een KERK. Desmond en ik dachten wat simpeler en ons huis was dan een soort bungalow. 

We bouwden, terwijl het alweer donker werd en daardoor kwam het voor, dat ik als Oma niet meer alleen over straat durfde en bleef logeren bij Desmond. 

Waar Opa sliep?

Maakten wij geen probleem van. Vloeitjes die Anne gebruikte tussen zijn tanden om alles rein te krijgen en houden, dat waren onze dekens. 

Ik bedacht lichtjes langs de weg, want....het bleef donker. Waxine lichtjes dan maar en zo bouwden wij alle 3 aan onze toekomst. 

Eigenlijk belachelijk waar wij het mee moesten doen, als je vergelijkt met de bouwwerken van nu!

Maar wij zagen met onze eigen ogen echt prachtige huisjes en vooral de KERK van Opa Anne was de moeite waard. 

Het echte verhaal zal ik maar niet melden, behalve de goudstaven die we in de kerk gingen bewaren, want daar zou geen dief durven komen. Dat is vandaag de dag wel even anders, maar wij crieerden ons eigen leven. 

LEGO...prachtig. Helaas moest Desmond weer naar huis en vroeg aan mij..."Oma, bewaar je dit voor morgen?" 

Ik, niet de beroertste, zei hem dat toe en brachten we een blije Desmond naar huis. Ik, en ik denk ook Anne, bleven TV kijken met de prachtige stad voor ons op de grond. 

Met mijn belofte nog in mijn hoofd gaan we naar bed en in de morgen...ik als eerste stap de kamer in en...door de kamerdeur te openen....alle bouwwerken OM, in duigen...Stomme ik, dat arme kind.

Eerlijk gezegd zat hij er niet mee en startten we een nieuw verhaal met heel andere inhoud en waren weer gelukkig als nooit tevoren. 

Maar nu, mijn leven vergelijkend met LEGO, de meeste bouwstenen waren al om en probeerde ik driftig weer nieuwe op te bouwen. De puinhoop werd wat minder erg, maar alleen met echte hulp van buitenaf, Thuiszorg, kom ik weer goed op de been en probeer ik mijn leven weer op peil te krijgen, ware het niet, dat de warmte van vandaag en morgen er een stokje voor steekt. 

Ik zal het er mee moeten doen, bijna iedere avond een andere hulp en...lang zal ik leven in de GLORIA.

Dank jullie wel THUISZORG. 

eFVe