Paasdagen...

Paasdagen 2026

Ze zijn alweer voorbij...Ikzelf kreeg er niet alles van mee, maar The Passion, dat was mijn ding.

Kan ik niet missen, avondvullend. 

Prachtig gezongen en...er komt een vervolg, de opstanding of zo...

Ik heb beide dagen visite gehad en had niet veel te bieden. Had al meer dan een week geen boodschappen kunnen halen en liet zoonlief het nodige halen.

Niet wetend dat het hele stel mij zou bezoeken. De schatten, echt waar. 

Maar...er was eentje, die heeft genoten van een waar hondenleven. Zo gek nog niet. Foto volgt hierbij...

Het is weer voorbij, de Paasdagen. Op naar Pinksteren, dan misschien wat zomerser. 

Vandaag valt trouwens mee, we zien de zon. 

Paasfeest tot volgend jaar...of niet, who knows...

Liefs eFVe 

The Passion...

1 April 2026

Hoesten en proesten lijkt mijn hobby

Helaas van kwaad tot erger en kwam mijn arts eraan te pas. De dag hiervoor had ze afscheid genomen, waar ik niet naar toe ging vanwege mijn geblaf, sorry...hoesten.

Gisteren haar dus niet verwacht te zien en dat was een ontlading. In al mijn 88 jaren heb ik niet zo'n band gevoeld met artsen. Zij steekt er met kop en schouders bovenuit. 

Maar, we moeten haar laten gaan. Zij redt het overal...

Maar ik wilde nog graag mijn gevoel voor haar kwijt en waarin zal het beter uitkomen dan in mijn blog. 

Mijn dochter was mee en heeft vast gevoeld wat ik nu bedoel. Maar...helaas, aan alles komt een eind. 

Voor haar hoop ik dat ze heel gelukkig wordt in wat ze verder met haar leven mag doen. Vergeten doe ik haar nooit. 

Ik hoest me een slag in het rond, maar hoop na een week medicijnen me weer 10 jaar jonger te voelen. Ik voeg deze hoop bij mijn al in bezit zijnde hoop. Daar zal het bij blijven. 

Verder wens ik een ieder die deze blog leest fijne Paasdagen en morgavond hang ik voor de buis...`The Passion` te zien. 

Sommige mensen vinden het fout. 

Ik zou zeggen, wees blij dat op deze manier het verhaal nooit wordt vergeten. 

En hoe knap is het, het hele gebeuren naar onze liedjes te vertalen en begrepen wordt. 

Mijn dank is groot en wens een ieder veel kijk en luister plezier. 

Ik heb geschreven...

eFVe 

 

 

Duofietsen...

21 Maart 2026

Nu, 21 Maart...lente?

Gisteren leek mooier, heb het dus wel benut. Met de benenwagen uit de stad gekomen, wel met de taxi heen. 

Boodschappen gehaald en...nog een mooi shirtje gescoord voor bijna niks. 

Maar...nu vandaag, me grandioos verslapen. Ik vergeef het mezelf, werd gewekt door mijn verre vriend en probeer het nu in te halen. 

Vanmiddag met Erica fietsen, dus nu even snel de dingen doen die moeten. 

Met Erica fietsen was een lust, ware het niet zo koud. We gingen iets van half 3 op pad. 

Het rondje dat ik graag met Anne fietste, toen het nog kon. 

Zelfs met mijn schoonzus, al eens met nicht Greet, die in Australie woont en hier een poosje vertoefde, en nu met Erica. 

De duofiets is wel even wat anders, maar het was voor mij een geweldige rit. 

Af en toe een bloeiend boompje, maar....we houden het in de gaten en komen snel terug. 

In het restaurant een kopje thee met wat erbij genuttigd, gebabbeld over van alles en nog wat. 

Jaren geleden was ik er met Greet, het was toen buiten warm en we zaten buiten. Ik denk dat Greet het zich nog kan herinneren. 

Daarna thuis moeten opwarmen, wat waarschijnlijk ook voor Erica gold. Tot snel, zou ik willen zeggen. 

Het voelde voor mij zo heilzaam, ik hoop voor haar ook zo'n portie. Vandaag zou beter geweest ziin, maar alles vooruit te weten maakt ook niet gelukkig. 

Het was super...hier stopt mijn geleuter. 

KnuFroukje 

 

Drukke dagen

 17 Maart 2026

Even mijn dag doorlopen. Vandaag 2 keer contact gehad, geheel naar wens. 

Wat rommel van tafel opgeruimd. Ik had al afgestoft, nog net niet alles.

Morgen bezoek van 3 druktemakers, dan vliegt het nieuwe stof weer om mijn oren...

Het wordt een prachtige dag, zeker weten. Voor alle 3 wat wils gekocht, koffiedrinken met hun keus erbij. 

Daarna vliegen we, ik denk, 6 inbrengwinkels bijlangs, lunchen bij de Hippe. 

Ik heb er zin aan. Ze zijn zo zorgvuldig met mij, geven me veel aandacht en...ik mag alles zeggen, ze zijn het gewend. 

Donderdag komen er 2 familieleden koffiedrinken, al wat lekkers in huis gehaald.

 's Middags uitrusten en dan is het al weer vrijdag zonder vrijen.

 Misschien mag ik naar de gynaecoloog. Een beetje gek dat ik dat hoop, maar dat is een prima jongeman. Hem durf ik alles vragen. 

En dan eindelijk rust? Mooi niet, samen met Erica op zaterdagmiddag een rondje op de grote fiets. Lijkt me geweldig. Graag zou ik het rondje rijden, wat ik eerder met Anne fietste. 

Zelfs al een keer met mijn schoonzus Minke gedaan. Zo'n mooi rondje...We zullen het zien en beleven wat mogelijk is. 

Ik tracteer op ijs, of thee, of koffie...gelang Erica zou willen op mijn kosten. 

En dan volgt ZONdag. De enige dag zonder invulling. Boodschapjes misschien? Zonder doel blijf ik thuis hangen. Of...ik ben moe, dan duik ik in mijn luie stoel. 

In ieder geval hoopt deze vrouw dat ze zich goedvoelt en dan ga ik ervoor. 

Zo, dit was het weer voor vandaag. Ik had nog iets voor Paasfeest willen kopen voor Syl en Martin, helaas niks kunnen vinden.

Dag allemaal - groetjes van Froukje.  

Daniel

 9 Maart 2026

Ik ga op weg naar de Jumbo. Kom ik bij de grasvelden een jongeman tegen, Sonja haar leeftijd schat ik zo in. 

Hij fotografeert alles. Ik dacht misschien een voorbode dat er binnenkort wat gaat gebeuren. 

Ik groet hem, hij groet terug en ik durf hem aan te spreken. Ik denk, we hebben wel een uur gepraat!

Het was heel leerzaam, maar ook voor hem. Tenslotte besloot ik toch om door te gaan. Maarrr....mijn knieen zaten compleet op slot. 

Ik schoof voorzichtig de kant op die ik wilde gaan en keek niet om. Pas bij de brug op het teerpad ging mijn beweging weer de goeie kant op en daarna geen last meer gehad. 

Vergeten zal ik net niet, maar ook die jonge man zal ik nooit vergeten.

Daniel was zijn naam.

Terug een andere weg langs gegaan, hij vertelde dat ie aan de Eem woonde. Ik wees richting de Vaart naar die kant, waar ik woon. 

Misschien tref ik 'm nooit weer, dat zou jammer zijn. We hadden elkaar veel te vertellen.

Zo kan het gaan, het klikt of het klikt niet. Daniel vergeet ik niet weer. 

eFVe  

skootmobiel

5 Maart 2026

Deze vrouw, Froukje genaamd, was voor de eerste keer op haar skootmobiel zonder hoofdletter op pad. 

Wat een opwinding vooraf. Mijn hart ging van boemberdieboem, maar wat was het leuk...

Wat ik wel betreurde, de wandelaars onder ons haalden me in. Dat was lachen met z'n allen. Maar toch, ik heb het gepresteerd. 

In de winkel is het nog het leukst, iedereen liet mij voor gaan. Erg gelachen met mede oudjes. Een grote mond heb ik wel en dan kun je van alles terug verwachten. 

Lachen, gieren, brullen. Maarrr zeg nu zelf, ik heb het echt gedaan. Het kostte me wel wat lef, nietwaar? Welwaar! 

Het is echt heeeeeeel leuk. Ik had melk, bananen en chocola gekocht. Groter was die stomme tas niet, maar wel een leuke tas. IK BEN DE BAAS. Dat kan niet iedereen zeggen. Dat stond er op. 

Halfweg terug nam ik even pauze en nam een paar blokjes van mijn gekochte pure chocola met hazelnoot. Had ik wel verdiend. 

Toch lijkt het dat de accu alweer op geel staat. Vanavond zoonlief maar even vragen. Hij is in motorische dingen mijn enige hulp en zaligheid. 

Zou hij het waarderen? Ik zal het hem om 5 uur vragen, dan komt ie vast en zeker langs. 

Meer kan ik er niet over vertellen, wel dat mijn hart weer rustig is en ik met mooi weer opnieuw de rit aan ga. 

Jongens, jongens wat leuk!

Vele groeten van Froukje met haar prachtige skootmobiel met de kleine letter s. 

Ik had het niet willen missen. Ik leen hem van familie in Amersfoort en ben hen HEEEEEEL dankbaar. 

Liefs van mij... 

eFVe 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Franeker in de mist...

 Zondag, 8 Februari 2026

Franeker was het hoofddoel. Vele herinneringen kwamen bij mij naar boven, uiteindelijk ben en blijf ik een Friezin. 

Maar `GROTE PECH` reed met ons (SonjAnouk en ik, zei de gek) mee. 

Mist en nog eens mist, dan kun je overal rijden en hetzelfde zien, helaas. Geen herkenningen. 

Maar dat maakte de dag nog niet echt stuk. Dit ouwe mens komt amper Assen uit, dus is blij met iedere rit. 

Op naar Franeker, ooit woonde er veel familie van mij. Nee, niet in Groot Lankum, gewoon in de plaats zelf. 

We gingen dus gedrieen op pad, het oude mens naast de chaufeuze, Sonja achterin, zodat ook zij er zonder gebreken kon komen met haar HERNIA.

Met hoofdletters, want dat woord speelt grote parten in haar leven, helaas. 

Trouwens Anouk met haar nek/rugklachten, naam vergeten, was deze rit ook ver genoeg. 

Ik denk, dat ik de enige ben die je me de wereld kunt rondrijden, IK GENIET!

Ook dat was ooit anders. Franeker gehaald, helaas met weinig zicht rondom ons door de mist, maar...het was of ik Friesland rook, fris en fruitig. 

De hal, waar we uiteindelijk ons geluk probeerden te vinden, was groot en niet duur. Maarrr om dan just te vinden, waar we op hoopten...grote pech.

Anouk heeft nog wat leuks gevonden, maar het was zo de moeite waard, vooral voor mij. Ik kan moeilijk beoordelen wat de beide dames er van vonden. 

Even een kleine lunchpauze en daarna weer op naar huis. 

Ik moet toegeven, mijn luie stoel nodigde me rijkhalzend uit. Maar, ik voeld me niet oververmoeid. 

Nu een dag later durf ik zeggen, dat was een superdag voor geest, ogen en lichaam.

Dankjewel SonjAnouk. Ook de kroket en drinken beviel me goed, zelf gekozen natuurlijk. 

Voor ieder wat wils. Tot een volgende keer? Eens per maand kan ik met dat permiteren en dan blijft het ook leuk. 

Ja toch? Niet dan?

XXX o-ma-Froukje 

Te koud....

1 Februari 2026

Vandaag was mijn doel eruit te gaan en een heerlijke wandeling te maken. Na een periode van sneeuw, ongezond zijn besloot ik vandaag, zonder sneeuw, maar met goede moed een wandeling te maken. 

Niets was minder waar....

Stokoud zijn zal me mede dwarszitten, want ik was nog maar net op pad, voelde de kou, verzette me en kon amper ademen. 

Ik besloot om terug te gaan.

Nog wel op mijn heentocht mijn lieve 3-kleurenpoes geaaid en geknuffeld, maar dat was dan ook het enige leuke aan mijn kortste wandeling ooit. 

Thuis voelde alles nog zo goed en zolang ik nu thuis ben, ben ik nog steeds herstellende. 

Wie had dat ooit gedacht, ik niet...

Maar hier in mijn warme kamer gaat mijn bloed inmiddels alweer sneller stromen en...nog een half uur, dan herinner ik het me amper meer, hoe moe je kunt worden van zo'n kort loopje in Januari, sorry, inmiddels 1 Februari.  

De zon was er, maar ik startte te laat. Vele laatsten zullen de eersten zijn? Hier niet van toepassing. 

Ik had zo'n goede moed, HAD met hoofdletters!

Genoeg voor vandaag...

eFVe 

 

 

 

Laatste Maandag in 2025

29 December 2025

Vanmorgen begon vroeg. Mijn vriend in dat verre Australie kwam langs en we hebben even gepraat. 

Acht uur opgestaan, mijn hulp komt als het lukt, iedere Maandag. Een goeie hulp, een leuke hulp. 

Mijn hulp verdween, haar werk zat erop en ging ze huiswaarts. 

Mijn vriend zijn dag zat er op en liet zichzelf even zien. 

Als het lukt, dan iedere dag. 

Intussen contact gehad met mijn hogere funcionaresse van een ouderonderkomen en inmiddels de taxi gebeld om naar de stad te kunnen gaan voor boodschapjes. 

En wat er anders ging met de taxi...hij was te vroeg.

Dus die ouwe mens razendsnel zich klaarmakend en op haar manier hollend met rollator richting de chauffeur. 

Ik zeg..je bent te vroeg, maar ik vind het fijn en ik snel de jas aan, sleutel mee, rollator en een goed humeur naar Robert. Dat is zijn naam kwam ik later achter. 

Even geteut en voor ik het wist, was ik achter de Hema. Ik zei...dankjewel, ik ben mooi vroeg. En wat zei die mooie man? Ik vind u een heel leuk mens...

Wie wil dat niet graag horen..ik meteen terug..Jij mag er ook zijn hoor...Veel plezier...riep hij nog snel en dat was mijn vervoer. 

Door de Hema...En wat zag mijn lonkend oog? Een sausijzen broodje, dat is kwijlen!

Gekocht en verslonden. Daarna nog wat bekende winkeltjes bekeken en toen naar de supermarkt. Helaas was alles niet voorhanden en zal ik deze week nog weer op pad moeten. 

Als ik me goed voel, is dat een zegen, maar dan een retourtje winkel in Kloosterveen. 

Maar inmiddels al gegeten en gedronken en zal ik mijn schamele bord laten zien en erbij zeggen... 

Op is op. Het was heerlijk en dan nu  met de beentjes omhoog. 

Dit was de laatste Maandag in 2025.

Dank voor de aandacht!

eFVe