Opruimen....

 23 September 2025

Mijn hulp is vrij. Ik heb een invalster en...een snelle, ik loop er even bij vandaan. 

Zo heb ik even tijd voor mezelf en tik ik mijn genoegen of ongenoegen in. Tot nu toe toppie...ik kan hier boven nog best veel doen, maar de lust ontbreekt mij...

Ik zit op een voetenbankje en tik op de maat van haar stofzuigen beneden. Hier ligt veel kleding om uitgezocht te worden. 

Mijn maat van kleding is al zo'n beetje mijn hele leven dezelfde en...opruimen is voor mij een vies woord bij wijze van spreken. 

Boven wordt niet gewoond. Op mijn bed van eerder, ons bed, is en blijft onbewoond en dient nu als overzicht van kleding, dat misschien, heel misschien opgeruimd kan/mag worden en dat doet pijn. 

Overal zit een history achter en sinds ik alleen ben is dat erger geworden. 

Maarrr...nu moet ik mezelf toegeven ...ik bezoek kringloop winkels met mijn Friese familie, schatten overigens, en zie dan toch wel hele leuke, mooie dingen met het labeltje met naam van afkomst nog als nieuw in de achter/nekkant. 

Meestal eens per maand komen ze met z'n drieen me verrassen en je zult het niet geloven...we vliegen zo'n 4 tot 5 winkels langs en zijn teleurgesteld als er eentje niet open is. 

Ik heb superleuke kringloop familie. De kinderen van mijn zus en zij gaf al het voorbeeld. 

Als mijn zus op visite kwam of ik naar haar ging, bewonderden we elkaars kleding. Een ziekte? Zo kun je het noemen, maar dan wel een leuke, gezonde ziekte. 

Inmiddels hoor ik mijn invalhulp naar de gang gaan en ik zal die kant weer uitmoeten toch? Als ze eerder klaar is mag ze vrijaf gaan, maar eerst een natje en droogje. Eerder mag ze dit pand niet verlaten. 

Ik maak nog foto's van mijn rommelmarkt hier boven ga me daarna in een hoekje zitten schamen. 

Tot zover vandaag....

eFVe 

Vol verwachting...

 22 September 2025

Een zonnige dag...Vol verwachting klopt mijn hart...

Even heen en weer, of op en neer, naar Kloosterveste geweest. Dit ouwe mens voelde zich niet fit en moest stapvoets op pad. 

Maar wat ik wilde heb ik volbracht. Al dagen rende ik achter bruine bollen aan, maar uiteindelijk wint de volhouder. 

Rennen is niet het juiste woord, maar...dames en heren, doe me dit eens na...

Wel inmiddels bij thuiskomst 5.5km op de teller. Ik moet toegeven, ik heb gerust. Ik kwam mijn RAAF vriendin tegen en dat was mijn kans. Even een praatje en mijn automatisme werkte weer. 

Inmiddels klaar om te koken.

Deze keer weer eens een aardappeltje, maar dan met sperzieboontjes en een Angus hamburger.

Ik kwijl nu al, augurkjes erbij, mosterd, de lekkerste en ...ze mag, dit ouwe mens. 

Wat me opviel onderweg...ik groette eens niet als de eerste en...niemand groette.

Viel me tegen. 

Volgende keer maar weer vriendelijk en vrolijk groeten en ik krijg wat ik verdien. 

Ik heb nog iets bloeiends kunnen scoren, maar de bloei onderweg is weg, echt weg..3x is scheepsrecht. 

Ik stop, mijn energie is ver te zoeken. 

Tot een volgende keer. Ik wens mezelf alvast smakelijk eten, dat wil weleens helpen. 

Smakelijk eten Froukje....

eFVe  

Melding...

 11 September 2025

Even iets melden...Ik weet niet zeker of ik de juiste naam noem, maar in het verleden heb ik nogal eens getracht gezonder of natuurlijker te eten. 

De distel van de paardebloem (het blad) werd bij mij en door mij verwerkt tot salade. Het voelde als heerlijk, eerlijk voedsel. 

Mellie Uyldert was zo'n beetje mijn voorbeeld. Ook andere boekjes met plantaardige voorbeelden spraken tot mijn verbeelding. 

Wat me goed leek, probeerde ik uit. In eerste instante genoot een rauwkost van natuurlijke ingredienten de voorkeur en daar ben ik opnieuw in terecht gekomen. 

Het blad van de paardebloem dus. Maar ook de brandnetel was mijn favoriet voor in de soep. 

Het was even uitvinden hoe en waar het te vinden was. Uiteindelijk was de schoonste puur in de natuur en samen met Anne, mijn man, plukten we genoeg voor een pan soep. 

Vers van de pers zogezegd. De netel bracht een pittig smaakje aan de soep. Ik kookte dan de hele strook en als de soep klaar was, mocht de brandnetel verwijderd worden. 

Nu kom ik niet meer zo ver van huis en zou niet weten waar ik de schone struiken van deze plant nog kan vinden. Bovendien kook ik niet meer voor tig mensen. 

Maar het netelblad eet ik tegenwoordig weer geregeld. Het groeit om me heen. 

Toen ik jonger was, dacht ik dat alles wat bij je in je omgeving groeit, een bedoeling heeft. Door drukkere bezigheden is mijn liefhebberij/hobby verwaterd. 

Maar de bladeren van de paardebloemen groeien echt om me heen.

Een echte uitdaging. Ik duik dus weer in mijn verre verleden en....gebruik wat me goeddunkt. 

Gek?

Een beetje gek is best goed. 

eVFe  

Een mooie dag...

7 September 2025

8.37 uur....Ik sta op met een dubbel gevoel. 

Ik ga vandaag met Sonja en Thor naar Appelscha, Anne groeten en wandelen met Thor. 

Het lijkt een mooie dag te worden qua weer. Sonja komt om half 12 en gaan we meteen op pad, dan hoeft Thor niet uit de auto. 

Straks vervolg ik mijn geschrijf, ga nu douchen. 

9.38 uur, klaar voor ontbijt, straks weer verder...

Ontbijt en ochtendpillen zitten erin. Nog vroeg, maar wel op tijd voor koffie, dus opnieuw pauze. 

Onderwijl verdiep ik me in een Filippine puzzel. Mijn favoriet. Pauze dus....

Even iets melden. Sonja komt kwart over 11 en ik denk dat ze amper binnenkomt. Thor is dan achterin de auto en heeft er een grote hekel aan uit en in de auto te moeten. Hij is inmiddels ook niet meer de jongste. 

Dus na de koffie, nu, is en blijft het stil. Tot daarna.

Sonja was er op tijd en we zijn meteen vertrokken. Voor we het doorhadden, bereikten we Appelscha. Auto geparkeerd en Sonja had koffie mee. 

Op het bankje naast Anne hebben we enige tijd doorgebracht en begonnen aan de lange wandeling in de verkeerde volgorde. 

Het weer was uitmuntend goed en Thor genoot zichtbaar; net als ons trouwens. 

We kwamen langs het klimparadijs, haalden herinneringen omhoog en zo eindigden we bij Bosberg - ons allen bekend. 

En heerlijk gelunched? Wat denk je...verrukkelijk...

Ons plan was nog ergens anders te gaan wandelen maar mij ontbrak de moed.

Nog wel even rondgereden o.a Terwischa en nog wat bekende plaatsen richting Vinkega, maar kozen voor Assen en hier zit ik dan. 

Als je het niet erg vindt? Ik ga even plat. Was het een mooie dag?

Mocht ik het niet gemeld hebben, het was een prachtige dag...bij dezen dan. 

Zondag, 7 September...2025.

Ik heb gezegd...

eFVe 

 

OMA

 4 September 2025

OMA...een magisch woord, maar de daad is nog groter....

De eerste...een meisje...geweldig leuk, lief en om trots op te zijn. De tweede...een jongen...een zegen, een jongen en een meisje. 

Ze groeiden samen op en...wat geweldig was...oma mocht er geregeld op passen. Ook opa deed zijn best, vooral bij het kereltje Koen genaamd. Vaak stond oma erbij en keek er naar. Maar...ik had het voor geen goud willen missen. 

Toen de kleine meid als eerste kwam, zag zij de wereld met 2 mogelijkheden. Ze werd verdeeld over 2 oma's en ieder weer met een ander spel..maar ook toen werd er vrij en vrolijk gespeeld. 

Vaak moest mijn haar een opmaak ondergaan en ik weet nog goed hoe knap ik nadien was. Ook bouwden we een tent, een verlenging van de tafel. We speelden nog net geen moedertje. 

Een poos rust en daar kwam de volgende en zo het zich nu laat zien...de laatste. 

Wederom een jongetje. En opnieuw vond deze oma haar jeugd terug en speelde, vaak samen met opa, met het ventje tot de vonken er vanaf vlogen. 

Deze keer speelde het ventje, Desmond genaamd, vaker met oma, maar was opa meestal bezig met de opbouw van kerken en gebouwen. Houten blokken uit de oude doos werden weer opgepoetst en met fantasie werden er veel mooie dingen ontworpen. 

De oudste, Koen dus, was meer met opa een trein aan het bouwen. Maar...als de rail klaar was, mocht de trein rijden en leek hun spel over. Het bouwen was de mooiste klus. 

Zo ook met Desmond, terwijl oma het verhaal bedacht en beide jongens, opa en Desmond accoord gingen, werd er serious gebouwd tot Desmond weer werd opgehaald. 

Oma beloofde dan de gebouwen te bewaren, dan kon het spel de volgende dag verder gaan, maar...oma was een beetje wild, deed 's morgens de kamerdeur met een ruk open en daar duvelde dan de pracht en praal ineen. 

Zo sneu...Maar wat wekte mijn verbazing? We gingen weer bouwen. Maakten een nieuw verhaal, maar bewaren zat er niet meer in. 

Ze zijn nog steeds mijn schatten. Opa is inmiddels gaan hemelen en oma? 

Tja...oma is oud, maar de drie kleinkinderen zijn nog steeds haar pracht en praal. 

Van dit moment is heel toevallig een prachtige foto gemaakt, want ouwe oma was jarig en vierden we feest, zoals het nog nooit was geweest. 

Als bewijs de prachtige foto...

Love...oma Froukje.