Opruimen....

 23 September 2025

Mijn hulp is vrij. Ik heb een invalster en...een snelle, ik loop er even bij vandaan. 

Zo heb ik even tijd voor mezelf en tik ik mijn genoegen of ongenoegen in. Tot nu toe toppie...ik kan hier boven nog best veel doen, maar de lust ontbreekt mij...

Ik zit op een voetenbankje en tik op de maat van haar stofzuigen beneden. Hier ligt veel kleding om uitgezocht te worden. 

Mijn maat van kleding is al zo'n beetje mijn hele leven dezelfde en...opruimen is voor mij een vies woord bij wijze van spreken. 

Boven wordt niet gewoond. Op mijn bed van eerder, ons bed, is en blijft onbewoond en dient nu als overzicht van kleding, dat misschien, heel misschien opgeruimd kan/mag worden en dat doet pijn. 

Overal zit een history achter en sinds ik alleen ben is dat erger geworden. 

Maarrr...nu moet ik mezelf toegeven ...ik bezoek kringloop winkels met mijn Friese familie, schatten overigens, en zie dan toch wel hele leuke, mooie dingen met het labeltje met naam van afkomst nog als nieuw in de achter/nekkant. 

Meestal eens per maand komen ze met z'n drieen me verrassen en je zult het niet geloven...we vliegen zo'n 4 tot 5 winkels langs en zijn teleurgesteld als er eentje niet open is. 

Ik heb superleuke kringloop familie. De kinderen van mijn zus en zij gaf al het voorbeeld. 

Als mijn zus op visite kwam of ik naar haar ging, bewonderden we elkaars kleding. Een ziekte? Zo kun je het noemen, maar dan wel een leuke, gezonde ziekte. 

Inmiddels hoor ik mijn invalhulp naar de gang gaan en ik zal die kant weer uitmoeten toch? Als ze eerder klaar is mag ze vrijaf gaan, maar eerst een natje en droogje. Eerder mag ze dit pand niet verlaten. 

Ik maak nog foto's van mijn rommelmarkt hier boven ga me daarna in een hoekje zitten schamen. 

Tot zover vandaag....

eFVe