22 September 2026
Mijn nieuwste blog gaat over mijn oudste tijden...
Eens hadden Anne en ikzelf een buurvrouw die in alles overliep van enthousiasme...en dat paste goed bij ons, saaie mensen.
Met haar beleefden we leuke dingen en we pasten heel goed gedrieen.
Gedrieen gingen we langs vele states, mooie gebouwen van buiten en binnen. Ook bezochten we tuinen. De rozentuin staat me nog vers in mijn geheugen. Niet zo gek, as DE ROOS, mijn lievelingsbloem is.
Ki bracht ons vooral in Groningerland naar prachtige groothandels met allerlei planten en bloemen.
Vechtend tegen mijn buurman aan onze andere kant, waren wij toch altijd de eersten met onze lading viooltjes.
Prachtig, al zeg ik het zelf. Daar hadden Ki en ik An niet bij nodig. Dergelijke ondernemingen deden we samen. Voor mijn gevoel ben ik, en heb ik, de provincie Groningen goed leren kennen.
Niet alleen bloemen en planten, ook in, of net voor December kadootjes voor Ki haar geweldige kleinkinderen.
Ik weet nog de keer dat we achter die verkoopschuur de auto vrij dicht met de achterkant aan een kanaaltje moesten parkeren en ik Ki moest helpen daar vandaan te komen.
De weg liep scheef richting het water. Ik hoor mezelf nog gillen om daarna lachend met Ki onze weg te vervolgen.
Geloof me, we hadden het goed met haar.
Wat we ook vaak samen deden? Wandelen tot we er bijna bij neervielen. Beiden konden we de rem niet vinden. Een keer werden we zelfs moordlustig.
Herken je het gezegde...ergens een moord voor over hebben?
Dat hadden wij een keer na uren op een avond in het donker te gaan wandelen en aan het einde ervan een oude dame zagen met een rollator. Daar zouden we een moord voor kunnen doen.
Maar net bij die gedachten riep het vrouwtje ons en stonden we aan de grond genageld, zo voelde het.
De stakker had haar jas niet kunnen dichtknopen. Wij beten onze lippen tot gort en hielpen haar zwijgend. We hebben er later erg over gelachen.
Daarin scheelden we weinig of niks met elkaar. Nu even An erbij betrekkend, we sporten ook gedrieen. Ki had een apparaat, je kon er van alles mee doen en dat deden we dan ook.
Niet alles lukte en lachten we onze kaken uit de normale stand en brulden daar weer om.
Ik ben oud, dit zijn gebeurtenissen uit de oude doos. Alle drie hebben we een rollator moeten gebruiken, maar An zal hem in de hemel niet nodig zijn.
Eerst verhuisde Ki naar, of in de buurt van, haar kids en kleinkinderen. An verhuisde naar een opvang, waarvan de dames een geweldige man zich toe-eigenden.
An wilde zelfs met 1 van hen trouwen, maar dat is bij de wet verboden als je al getrouwd bent.
Ki is haar autootje ook niet meer de baas en heeft ook een rollator als hulpmiddel.
Maar wat ik met dit verhaal wil vertellen...Geniet waar het kan, daarvoor is het NOOIT te vroeg.
Herinneringen heb ik overgehouden en deel die nu met iedereen die behoefte heeft en bedenk...herinneringen zijn als goud, ze worden hoe ouder ze worden, meer waard.
An is al gaan hemelen, ik sta al voor de deur en Ki heeft nog even te gaan, maar onze DRIEHOEK zal ik nooit vergeten.
Geloof me, dit is er maar een heel klein deeltje van. Ik voel nog de angst dat in donkere gebieden mensen (wij dachten mannen) achter ons aan liepen, dat ik het zweet in mijn naad had staan van angst.
Ook verdwaalden we soms en moesten dan over hekken klimmen om terug naar huis te kunnen.
En... als 2 kinderen gaan schommelen totdat we de lamp zagen knipperen, die onze aktie gadesloeg.
Gelukkig hebben we er nooit iets over gelezen maar...het was een strafbaar feit. We hadden ons moeten schamen, vooral over het lawaai dat we erbij produceerden.
Tot zover en niet verder...
FrAnKi is verleden tijd...
eFVe