28 Mei 2019
Eindelijk dan weer. Het voelt als een goed begin van deze dag. De rugpijn
zakt gestaag. Geen pijnscheuten meer, maar een zangerige pijn aldoor. Daar kan
ik mee leven.
Even voor de uitleg.
Onze familie heb ik af moeten zeggen, deze vrouw haar rug ging vreselijk de
fout in. Misschien door de overdreven veel boodschappen die ik haalde om
iedereen het naar de zin te maken?
Wie zal het zeggen. Of de gezonde blije spanning, dat ik eindelijk mijn
geliefde Greet in m’n armen kon sluiten?
Het is dus mislukt. Veel bedrust en oefeningen gedaan, mezelf zogezegd in
acht genomen of gehouden, hoe je dat ook moet zeggen.
Vandaag lacht het leven me weer toe en probeer ik weer iets in woorden uit
te drukken. Gelukkig hebben we Wifi en is er zodoende ook kontakt.
Voorzichtigheid is geboden, dus morgen is er weer een dag.
Een leuk gezegde, maar hoe???
Tot morgen allemaal en bedankt Grytsje/Greet voor je hulp.
FRAN
Woensdag 29 Mei 2019
Iedere dag een stapje dichter bij genezing. Dit is weer een vrije dag en de
weersberichten zijn goed.
Dus deze dag eruit. Buitenlucht inademen.
Ik bracht Anne naar het busje en daar zagen me weer een aantal mannelijke
schoonheden aan. Ik zeg hen weer vriendelijk goeiemorgen en krijg van iedereen
een duidelijke goeie morgen retour.
Een goed begin. Ik zeg: “Mooi weer jongens, de bikini kan aan”. Als je ze
dan hoort lachen en murmelen, prachtig. Zegt de man naast de chauffeur: “Trekt
U ze ons dan aan?”. Ik zeg: ”Ik heb jullie maten nog niet”.
Onderwijl is de chauffeur klaar voor de start, Anne zit weer in de touwen
en de rit kan beginnen. De chauffeur beklaagt zich nog even over alleen maar
mannen en het betaalt ook minder. Allemaal gekheid, vrijwilligerswerk, oud
papier-liefdewerk, zoiets.
Maar dat ie graag eens een ritje met vrouwen wil
maken, spreekt er wel uit. “Ruilen dan maar”, is mijn enige advies en daar gaan
ze.
Ik voel me goed, ho-la-di-jee.
En ik? Neem een kop koffie en ga op pad.
FRAN
No comments:
Post a Comment