Haar naam is Amy

26 April 2019

Haar naam is Amy. Waar ken ik haar van? Van m’n nicht Thea en haar man Willem. De eerste ontmoetingen waren zo geinig. Thuis bij (toen nog) oma Minke. Ze was nog een puppy en blij met iedere aandacht. Dan komt er iemand binnen, zij pikt haar aandacht en maakt haar stapelgek.

Die zij ben ik. Oma Minke was die keer niet blij met mij, want zij had de opdracht, Amy niet gek te maken.

Eigenlijk ben ik onschuldig. Ik lokte het per ongeluk uit en moest daarna erg lachen, wat Amy weer het idee gaf, dat ze meer dan gewild was. Rende op me af en weer terug en doordat oma Minke probeerde de rust terug te krijgen, rende Amy onder de tafel door, wat maar net kon. Probeer daar eens niet om te lachen.

Uiteindelijk ben ik sneller vertrokken, dan wat de bedoeling was, ik maakte het al te bond. Minke maar roepen, dat Thea dat zo niet wilde en het dier weer naar de plaats van rust bracht. Ik hoefde ‘m maar aan te kijken, dan rende zij weer naar me toe.

Even stilte, diezelfde Amy is te jong gaan hemelen. Na een nietszeggende ziekte volgens de dierenartsen is ze na een poos van lijden toch in haar slaap vertrokken, haar laatste adem uitgeblazen in het bijzijn van haar vrouwtje en baasje. Ik voel mee, hoe dat gevoeld moet hebben. Beide hebben er alles aan gedaan, geen geld bespaard om deze Amy te redden. Vooral omdat er nadrukkelijk was verteld: “Amy is gezond, geef haar tijd”.

Thea en Willem kwamen hier de oprit oprijden en even dacht ik, dat het Anouk was. Een witte auto en verder zie ik dan niet. Meteen schoot door m’n hoofd, iets met Minke? Thea haar moeder, mijn schoonzus. Nee, het was Amy. Te jong, ze kan/kon niet gemist worden, maar het enige goede is/was, ze viel in slaap in haar mand, zo het leek. Daar is ze gestorven.

Ik wist niet, wie ik het eerst moest troosten, beiden ontdaan natuurlijk, maar ook erg flink. Begrijpen doen we het wel, maar het blijft oneerlijk. Een maatje voor nog vele jaren had ze kunnen zijn. Helaas, ze is er niet meer.

Hierbij enkele foto’s om de herinnering in leven te houden. Wat was ze leuk, wat was ze lief en wat kon ze druk zijn. Zo houd ik haar in gedachten en hoop, dat Thea en Willen mijn blog kunnen waarderen. Ze weten ervan, het is in overleg, ook de foto’s zijn mij gestuurd door hen beiden. Amy werd een keurig opgevoed hondje, zeg maar HOND, een dier om van te houden, ze gaf liefde met haar leven en kreeg het ook terug.

Ze waren elkaar meer dan waard, Amy en haar huisgenoten Thea en Willem, dochter Amanda en kleinkinderen Bas en Fleur.

Amy zal nooit vergeten worden.

FRAN