Gisteren...

1 November 2025

Gisteren....

Mochten er topdagen bestaan, dan was er gisteren zo-een. Dan moet je niet zeuren over de vermoeidheid nadien. 

Tussen het begin en het eind, in 1 dag, doet je versteld staan.

Mijn dag begon op een normaal tijdstip, maar werd al snel een haastklus. Traag als dikke stront begin ik, maar mijn hersenen maken al overwerk. 

Rennen, vliegen, draven...Sorry, dit is een grove leugen. Geloof de zin daarvoor maar. 

Alles verloopt zo ik me wens en wat ik wil. Dat is het fijne van alleenzijn, zelf de baas. 

De eerste appjes stromen al binnen en moet ik snel koffie zetten. Boterkoek erbij, ik heb geen mogelijkheid gehad iets anders te versieren. Een boodschapje is al gauw 3 tot 4 kilometer. 

Lopen, dus wat er in huis is, daar moeten we het mee doen. 

Daar zijn ze, mijn familie, meer nog dan ik verwachtte. Mijn jarige dochter en haar dochter kwamen ook en daarbij mijn dierbare familie. Kinderen van mijn zus. 

Het was feest, mijn dochter was jarig, mijn kleindochter had een enorme taart gebakken. Helaas geen foto, maar hij smaakte heerlijk. 

Dochter Sonja sneed royale stukken, daardoor konden wij bij de inbreng alleen ons kopje soep aan. G.J.K niet meetellend.....

Sonja ging huiswaarts, Anouk even later ook en wij met z'n vieren maakten de topdag compleet. 

Nog foto's van ons etentje, maar verder niet aan fotograveren toegekomen. Oh ja, nog wel de prachtige bos bloemen van mijn super familie. 

Ik doe de mijne erbij, ze waren gelijk als een tweeling, kleurig en fleurig. 

Al met al om mijn verhaal korter te maken, we deden de ronde in verkleinde vorm. 

Koffiedrinken was even het belangrijkste onderdeel. Toch nog 4 kringlopen van binnen bekeken en onze dingen gekocht, die we volgens ons zeggen nodig waren en gingen daarna hier nog weer aan de koffie. 

Deze keer met boterkoek erbij, dat lukte toen wel weer. 

Ik voelde me erg gelukkig met de gekochte spulletjes, ik denk zelfs....iedereen met de hunne. 

Ik heb alleen een kop yoghurt genuttigd en...was van plan mijn favoriete programma te zien op TV. 

Het was dat ik af en toe gestoord werd door een appje, zodat ik weer even wat mee kreeg van TV, maar zou het graag in de herhaling opniew willen zien. 

Tien uur heb ik de klok nog gezien en snel mijn bovenkleding uitgedaan en...hoepla..in bed. 

Dat was gisteren. Ik lees dit niet meer over, voor nu is het genoeg. 

Mijn familie, iedereen mag er jaloers op zijn, maar...ze zijn en blijven van mij. 

Dag allemaal, tot een volgende keer.

Love eFVe xx

 

Drukke week...

29 Oktober 2025

Een drukke week en ik ben nog maar op de helft. 

Maandag arts WZA. Dinsdag tussen de buien door mijn broodnodige boodschapjes gedaan. Dat gaat gepaard met kilometertjes lopen. 

Maar wel een heerlijke kippepoot gescoord, gebakken en wel, dus met haastige spoed huiswaarts. 

Meteen smullen, zo heeeeerlijk! 

Woensdag, vandaag dus. Mijn pedicure staat in mijn agenda en inmiddels geweest. Het was weer een gezellig samenzijn. De volgende afspraak is al vaststaand. 

Morgen, tja...dat moet nog. Ik verwacht er veel van, maar zonder angst en beven duik ik in, misschien, een nieuwe rol. Handwerken. Als ik ergens goed in was in mijn eerdere jaren, was het wel handwerken. 

Ik zou mezelf erg tegenvallen dat het niet goed zal gaan. Maar...wat niet is...kan komen. 

Dan zitten we, als ik het nog goed bijhoud al op Vrijdag. Gaat een topdag worden. Familie uit Friesland komen me verrassen, alhoewel zij mij geregeld opzoeken en deze Vrijdag is het weer raak. 

Ik zal maar niet uitwijden wat er allemaal gebeurt, maar zeker weten, dat dit ouwe mens uitgezakt de avond doorbrengt met een super goed gevoel en...een jarige dochter. 

Zij nodigt me uit op Zondag te komen eten en daar kijk ik erg naar uit. Ook haar achterban, mijn kleinkinderen zullen aanwezig zijn.

Wat zou ik me nog meer willen wensen? 

Alhoewel ik ze vorige Zondag al gezien, gesproken en met hen gegeten heb.

Zaterdag...hopelijk mooi weer, zodat dit ouwe mens met de taxi naar de stad kan, zonder verplichtingen. 

Zondag heb ik al gemeld. Dus dit was even een inkijkje in  mijn week. Ik verbeeld me soms dat ik eenzaam ben, maar nu bloos ik bij het lezen van mijn weekpatroon. 

Dit was of, is het weer! 

Liefs van dit ouw mens...

eFVe  

HET BOEK

4 October 2025

Gisteren... 

Mijn beide nichten uit Amersfoort waren hier. De dochters van mijn oudste zus.

Meestal is vriend Martin erbij, deze keer helaas niet. 

Want... wat kreeg ik van de vriendin van Martin? Een waardevol boek met zoveel foto's vanwege mijn 88ste verjaardag. 

Op de dag van feestvieren was het me verteld, maar ik kon toen niet vermoeden welk een prachtig boek het zou worden. 

Voor mijn gevoel wel 100 foto's, maar dan zonder woorden. Ik kan me alle momenten heel goed herinneren. 

Martin, Martin wat heb je me verwend. 

Toen het me overhandigd werd, ging er zoveel emotie door me heen.

 Ik heb 'm snel doorgekeken, maarrr...toen de dames huiswaarts gingen het ik het boek gepakt en beleefde de hele dag opnieuw. 

Onvoorstelbaar mooi...

Martin, Martin...wat een feest. Hoe kan ik je ooit genoeg bedanken. Noem het en ik zal mijn best doen. 

Acht en tachtig jaar en in mijn gedachten zal dit mijn laatste feestje zijn. Of ik het kan waarmaken, is nog maar de vraag. Ware het niet dat mijn enige echte vriend 100 jaren zou willen halen en deze maand al 97 jaren telt. 

Ik zou, net als ex minister van Agt, zo zij samen uit het leven stapten, als een voorbeeld willen zien. 

Mijn geliefde vriend denkt anders. Bovendien doet hij het nog zo goed en ziet echt uit het getal 100 jaar te halen. 

Niks is zeker in ons leven, we laten het gebeuren. 

Even terugkomend op mijn geweldige boek zou ik ook echt voor een mooi aantal jaren kunnen gaan. Zeg nooit nooit...We will see...

Zou Martin dan weer zoiets moois voor mij in petto hebben? Dit schrijven is bedoeld als een blog, maar zal eerst de ronde deon, dat allen wie dit schrijven aangaat, achter alles staat.  

Pas dan...vooruit met de geit...Zie dit maar als een wens, niks meer en niks minder. 

I love you all...

eFVe  

 

 

Echt-paar-apart

1 October 2025

Over een echt-paar-apart...

Er waren eens 2 mensen, een man en een vrouw. De man heette Mans en was lang, dun en lekker. De vrouw was erg mollig, had een enorm raar kontje en hele dikke tieten, zij heette Mensje...

Ooit kwamen ze elkaar tegen en werden verliefd, daarna verloofd en uiteindelijk gingen ze trouwen. 

Als Mans Mensje een kusje wilde geven, tilde hij haar op. Heel even maar, want Mensje was zo zwaar. 

Zo werden Mans en Mensje een paar, een echtpaar zogezegd. Wij noemden hen een echt-paar apart.  

Eens op een mooie dag ging ons echtpaar-apart op vakantie. Met de caravan zowaar. Wel een hele bijzondere caravan. Eentje met vierkante wielen...Als ze dan wilden stoppen onderweg en de weg was steil, was dat geen probleem. 

Ja, het was echt een echt-paar apart. Ze kampeerden uiteindelijk in een heel ver, warm land. Maarrr het zou niet ons echt-paar apart zijn als ze alles niet echt apart zouden doen. 

Alles leek normaal. Het werd etenstijd en Mensje zette haar brouwsel op haar 1-pits gasstelletje buiten. En wat krijg je dan? Vliegen...niet 1, 2 of 3, nee...wel 20 stuks. 

Mensje bedacht zich niet, trok met geweld haar (kunst)tanden uit de mond en beet de vliegen dood. Mans roerde dan zolang in het eten.

Toen de vliegen dood waren, poetste Mensje haar tanden, spoelde ze af en hing ze aan de waslijn te drogen. 

Het eten was klaar en Mensje deed haar tanden weer in haar grote mond en klaar was Mensje om samen met Mans te eten. 

En zo verliepen vele dagen. Wassen deden ze niet aan, maar gingen gewoon met kleren en al onder de douche en hingen om beurten aan de waslijn. Niet tegelijk, want Mensje was te zwaar. Zij hing als een echte vogelverschrikster met de armen wijduit, en omdat Mans daarvoor te lang was, hing hij in volle lengte over de waslijn, zijn armen en benen, met de waslijn er tussen, over elkaar. 

Knap toch! Mans was zo lang. Als hij wilde staan in de caravan moest hij zijn hoofd door het dakluikje steken. Knap bedacht toch?

Ze konden 's nachts niet goed slapen. Maar daar bedacht Mans ook wat op....Hij krikte de caravan aan de achterkant op, zodat Mensje achterover in slaap viel. 

Mans klom dan ook met moeite de caravan in en viel natuurlijk ook...in slaap. 

En zo verliepen dus vele dagen. Steeds weer hetzelfde liedje. Mensje alle dagen naar de muggen happen, Mans rechtop met zijn hoofd door het dakluikje...

Geen echt-paar apart, nee, een gek-paar-apart. En eens op een VRIJ-dag, natuurlijk vrijdag, wilden ze elkaar een kusje geven. Tja, waarom heet die dag anders ook vrijdag....Ze waren dan zo verliefd. Mans zei dan liefkozend tegen dat kleine, dikke vrouwtje: "Gek mens"...Waarop Mensje op haar beurt wat liefs wilde zeggen en zei: "Lekker Mansje"...Hij tilde haar dan even op, heel even, Mensje was zo zwaar. Daarna vrijden ze dat het een lust was. 

Zo verliepen weer vele dagen. Toch moesten ze ook weer eens naar huis...Dan maar weer naar huis. Mans stapte in zijn Volkswagen-cabriolet. Daar zit een dak op die open kan zodat Mans zijn kale kop niet kan stoten. 

Dat vergat ik nog te melden...Mans was zo kaal. Zo kaal als een biljartbal en Mensje had een enorme bos gepermanent haar. Ze waren niet mooi, maar wel lief en apart. 

Dat is iedereen vast wel met me eens...lief en apart..

Dus een echt-paar-apart...

eFVE 

Opruimen....

 23 September 2025

Mijn hulp is vrij. Ik heb een invalster en...een snelle, ik loop er even bij vandaan. 

Zo heb ik even tijd voor mezelf en tik ik mijn genoegen of ongenoegen in. Tot nu toe toppie...ik kan hier boven nog best veel doen, maar de lust ontbreekt mij...

Ik zit op een voetenbankje en tik op de maat van haar stofzuigen beneden. Hier ligt veel kleding om uitgezocht te worden. 

Mijn maat van kleding is al zo'n beetje mijn hele leven dezelfde en...opruimen is voor mij een vies woord bij wijze van spreken. 

Boven wordt niet gewoond. Op mijn bed van eerder, ons bed, is en blijft onbewoond en dient nu als overzicht van kleding, dat misschien, heel misschien opgeruimd kan/mag worden en dat doet pijn. 

Overal zit een history achter en sinds ik alleen ben is dat erger geworden. 

Maarrr...nu moet ik mezelf toegeven ...ik bezoek kringloop winkels met mijn Friese familie, schatten overigens, en zie dan toch wel hele leuke, mooie dingen met het labeltje met naam van afkomst nog als nieuw in de achter/nekkant. 

Meestal eens per maand komen ze met z'n drieen me verrassen en je zult het niet geloven...we vliegen zo'n 4 tot 5 winkels langs en zijn teleurgesteld als er eentje niet open is. 

Ik heb superleuke kringloop familie. De kinderen van mijn zus en zij gaf al het voorbeeld. 

Als mijn zus op visite kwam of ik naar haar ging, bewonderden we elkaars kleding. Een ziekte? Zo kun je het noemen, maar dan wel een leuke, gezonde ziekte. 

Inmiddels hoor ik mijn invalhulp naar de gang gaan en ik zal die kant weer uitmoeten toch? Als ze eerder klaar is mag ze vrijaf gaan, maar eerst een natje en droogje. Eerder mag ze dit pand niet verlaten. 

Ik maak nog foto's van mijn rommelmarkt hier boven ga me daarna in een hoekje zitten schamen. 

Tot zover vandaag....

eFVe 

Vol verwachting...

 22 September 2025

Een zonnige dag...Vol verwachting klopt mijn hart...

Even heen en weer, of op en neer, naar Kloosterveste geweest. Dit ouwe mens voelde zich niet fit en moest stapvoets op pad. 

Maar wat ik wilde heb ik volbracht. Al dagen rende ik achter bruine bollen aan, maar uiteindelijk wint de volhouder. 

Rennen is niet het juiste woord, maar...dames en heren, doe me dit eens na...

Wel inmiddels bij thuiskomst 5.5km op de teller. Ik moet toegeven, ik heb gerust. Ik kwam mijn RAAF vriendin tegen en dat was mijn kans. Even een praatje en mijn automatisme werkte weer. 

Inmiddels klaar om te koken.

Deze keer weer eens een aardappeltje, maar dan met sperzieboontjes en een Angus hamburger.

Ik kwijl nu al, augurkjes erbij, mosterd, de lekkerste en ...ze mag, dit ouwe mens. 

Wat me opviel onderweg...ik groette eens niet als de eerste en...niemand groette.

Viel me tegen. 

Volgende keer maar weer vriendelijk en vrolijk groeten en ik krijg wat ik verdien. 

Ik heb nog iets bloeiends kunnen scoren, maar de bloei onderweg is weg, echt weg..3x is scheepsrecht. 

Ik stop, mijn energie is ver te zoeken. 

Tot een volgende keer. Ik wens mezelf alvast smakelijk eten, dat wil weleens helpen. 

Smakelijk eten Froukje....

eFVe  

Melding...

 11 September 2025

Even iets melden...Ik weet niet zeker of ik de juiste naam noem, maar in het verleden heb ik nogal eens getracht gezonder of natuurlijker te eten. 

De distel van de paardebloem (het blad) werd bij mij en door mij verwerkt tot salade. Het voelde als heerlijk, eerlijk voedsel. 

Mellie Uyldert was zo'n beetje mijn voorbeeld. Ook andere boekjes met plantaardige voorbeelden spraken tot mijn verbeelding. 

Wat me goed leek, probeerde ik uit. In eerste instante genoot een rauwkost van natuurlijke ingredienten de voorkeur en daar ben ik opnieuw in terecht gekomen. 

Het blad van de paardebloem dus. Maar ook de brandnetel was mijn favoriet voor in de soep. 

Het was even uitvinden hoe en waar het te vinden was. Uiteindelijk was de schoonste puur in de natuur en samen met Anne, mijn man, plukten we genoeg voor een pan soep. 

Vers van de pers zogezegd. De netel bracht een pittig smaakje aan de soep. Ik kookte dan de hele strook en als de soep klaar was, mocht de brandnetel verwijderd worden. 

Nu kom ik niet meer zo ver van huis en zou niet weten waar ik de schone struiken van deze plant nog kan vinden. Bovendien kook ik niet meer voor tig mensen. 

Maar het netelblad eet ik tegenwoordig weer geregeld. Het groeit om me heen. 

Toen ik jonger was, dacht ik dat alles wat bij je in je omgeving groeit, een bedoeling heeft. Door drukkere bezigheden is mijn liefhebberij/hobby verwaterd. 

Maar de bladeren van de paardebloemen groeien echt om me heen.

Een echte uitdaging. Ik duik dus weer in mijn verre verleden en....gebruik wat me goeddunkt. 

Gek?

Een beetje gek is best goed. 

eVFe  

Een mooie dag...

7 September 2025

8.37 uur....Ik sta op met een dubbel gevoel. 

Ik ga vandaag met Sonja en Thor naar Appelscha, Anne groeten en wandelen met Thor. 

Het lijkt een mooie dag te worden qua weer. Sonja komt om half 12 en gaan we meteen op pad, dan hoeft Thor niet uit de auto. 

Straks vervolg ik mijn geschrijf, ga nu douchen. 

9.38 uur, klaar voor ontbijt, straks weer verder...

Ontbijt en ochtendpillen zitten erin. Nog vroeg, maar wel op tijd voor koffie, dus opnieuw pauze. 

Onderwijl verdiep ik me in een Filippine puzzel. Mijn favoriet. Pauze dus....

Even iets melden. Sonja komt kwart over 11 en ik denk dat ze amper binnenkomt. Thor is dan achterin de auto en heeft er een grote hekel aan uit en in de auto te moeten. Hij is inmiddels ook niet meer de jongste. 

Dus na de koffie, nu, is en blijft het stil. Tot daarna.

Sonja was er op tijd en we zijn meteen vertrokken. Voor we het doorhadden, bereikten we Appelscha. Auto geparkeerd en Sonja had koffie mee. 

Op het bankje naast Anne hebben we enige tijd doorgebracht en begonnen aan de lange wandeling in de verkeerde volgorde. 

Het weer was uitmuntend goed en Thor genoot zichtbaar; net als ons trouwens. 

We kwamen langs het klimparadijs, haalden herinneringen omhoog en zo eindigden we bij Bosberg - ons allen bekend. 

En heerlijk gelunched? Wat denk je...verrukkelijk...

Ons plan was nog ergens anders te gaan wandelen maar mij ontbrak de moed.

Nog wel even rondgereden o.a Terwischa en nog wat bekende plaatsen richting Vinkega, maar kozen voor Assen en hier zit ik dan. 

Als je het niet erg vindt? Ik ga even plat. Was het een mooie dag?

Mocht ik het niet gemeld hebben, het was een prachtige dag...bij dezen dan. 

Zondag, 7 September...2025.

Ik heb gezegd...

eFVe 

 

OMA

 4 September 2025

OMA...een magisch woord, maar de daad is nog groter....

De eerste...een meisje...geweldig leuk, lief en om trots op te zijn. De tweede...een jongen...een zegen, een jongen en een meisje. 

Ze groeiden samen op en...wat geweldig was...oma mocht er geregeld op passen. Ook opa deed zijn best, vooral bij het kereltje Koen genaamd. Vaak stond oma erbij en keek er naar. Maar...ik had het voor geen goud willen missen. 

Toen de kleine meid als eerste kwam, zag zij de wereld met 2 mogelijkheden. Ze werd verdeeld over 2 oma's en ieder weer met een ander spel..maar ook toen werd er vrij en vrolijk gespeeld. 

Vaak moest mijn haar een opmaak ondergaan en ik weet nog goed hoe knap ik nadien was. Ook bouwden we een tent, een verlenging van de tafel. We speelden nog net geen moedertje. 

Een poos rust en daar kwam de volgende en zo het zich nu laat zien...de laatste. 

Wederom een jongetje. En opnieuw vond deze oma haar jeugd terug en speelde, vaak samen met opa, met het ventje tot de vonken er vanaf vlogen. 

Deze keer speelde het ventje, Desmond genaamd, vaker met oma, maar was opa meestal bezig met de opbouw van kerken en gebouwen. Houten blokken uit de oude doos werden weer opgepoetst en met fantasie werden er veel mooie dingen ontworpen. 

De oudste, Koen dus, was meer met opa een trein aan het bouwen. Maar...als de rail klaar was, mocht de trein rijden en leek hun spel over. Het bouwen was de mooiste klus. 

Zo ook met Desmond, terwijl oma het verhaal bedacht en beide jongens, opa en Desmond accoord gingen, werd er serious gebouwd tot Desmond weer werd opgehaald. 

Oma beloofde dan de gebouwen te bewaren, dan kon het spel de volgende dag verder gaan, maar...oma was een beetje wild, deed 's morgens de kamerdeur met een ruk open en daar duvelde dan de pracht en praal ineen. 

Zo sneu...Maar wat wekte mijn verbazing? We gingen weer bouwen. Maakten een nieuw verhaal, maar bewaren zat er niet meer in. 

Ze zijn nog steeds mijn schatten. Opa is inmiddels gaan hemelen en oma? 

Tja...oma is oud, maar de drie kleinkinderen zijn nog steeds haar pracht en praal. 

Van dit moment is heel toevallig een prachtige foto gemaakt, want ouwe oma was jarig en vierden we feest, zoals het nog nooit was geweest. 

Als bewijs de prachtige foto...

Love...oma Froukje. 

Vandaag....

23 Augustus 2025

Vandaag...

Voor het eerst weer de sprong durven wagen na mijn enkelblessure. Een kleine 5km...meer kan ik er niet van maken. 

Het was een vriendelijke dag...ik ben veel gegroet door deze en gene. 

Nog een vissertje gesproken op de heenreis en waarachtig, op mijn terugreis zat hij er nog. 

Uiteindelijk toch maar gevraagd of ik bij hem vis mocht komen eten, maar helaas, niks gevangen. Alleen voor de sport. 

Boodschappen gelukt, erg weinig, ik had dinsdag al de Jumbo ontmoet. Sonja bracht mij. 

Vandaag nog even naar Action gegaan voor de hartige hap en nu weer thuis met de tong op mijn schoenen. 

Nog niet weer uit de stoel geweest. Eventueel...ik had al een slaatje gekocht, maar wil die eigenlijk voor een warmere dag bewaren.

Het is hier niet boven de 17 graden gekomen. 

Terugreis rustig moeten doen, er broeide wat onderin. Tot 2 keer toe iets laten ontsnappen...een luidruchtige wind, maar het laatste stuk...angstig vervolgd. 

Thuis gekomen met 1 ruk door naar nr 100 en...op tijd....

Mijn luie stoel is mijn beste kameraad op dit moment en ik denk dat ie dat wel weet!

Nog even bedenken, wat ik WIL eten, want iets lekkers heb ik wel verdiend of niet dan?

Tot de volgende keer...

eFVe 

Herinneringen....

18 Augustus 2025

Een herinnering uit een ver verleden...

Anne woonde toendertijd in Noordbergum en ik, zei de gek, in Leeuwarden. 

Mijn zussen en broer woonden niet meer thuis en daarom was het een groot feest, dat mijn broer Joop en zijn vrouw Minke op hun brommertje (ja, ja) uit Rotterdam naar Leeuwarden reisden voor een weekeinde. 

Anne, mijn verloofde toendertijd, kwam over om gezamenlijk, met z'n vieren dus, een dagje te gaan brommen. Dat waren gouden tijden. 

Alleen al te kunnen besluiten wat en waar, alle vier de neus dezelfde kant op, een dag te toeren. 

Alle vier in een gouden stemming, overal op mooie plekjes rusten, iets lekkers gebruiken, door mijn moeder meegegeven, bespreken waar onze volgende stop zou zijn. 

En zo tuften we door Friesland en gingen onze lunch gebruiken op een veld. 

Wat ons toen overkwam...we vonden een enorme tas met van alles en nog wat. Wat de meeste aandacht trok was een tasje in de tas, gevuld met brillen. 

Ik hoor nog mijn schoonzus zeggen...Vreselijk voor die mensen, nu zijn ze hun bril kwijt. 

Ik kon het niet nalaten een der brillen op te zetten en ontdekte iets heel bijzonders....Vroeg gelijk aan de anderen ook een bril te proberen en zo kwamen we er achter.. het waren fopbrillen. 

Hoe kinds kun je zijn...we deden de gekste spelletjes en lachten zoals nooit gevoren. Zo jammer, dat ik nog de enige ben om het te kunnen navertellen. 

Wat er verder in die tas zat? Vertel het me maar, ik ben het vergeten. Wel een adres en toevallig werkte ik daar vlakbij en heb de tas netjes teruggebracht de Maandag erna.

Ik snap, het is een flauw verhaal, maar voor mij een herinnering uit een vervlogen tijd. Mijn broer is me al jong ontvallen, mijn schoonzus en Anne ook alweer een poosje, maar....de herinnering blijft. 

Nooit geweten dat er fopbrillen bestonden, maar echt waar, wij hadden er erreg veeeeeeel plezier mee. 

Onze brommers waren nog onnozele brommertjes, maar wat een luxe in die tijd en denkend dat het plezier ermee het hoogste genot ooit was. 

Hier laat ik het bij, met in herinnering aan Joop, Anne, Minke en ikzelf. 

Fryslân boppe...

eFVe  

Weer een ritje....

20 Juli 2025

Afgelopen Zondag... ik kan er niet omheen. Ik MOET dit kwijt...

Het overkomt me vast maar eenmaal. Een vriend, laten we hem RZ noemen, heeft een geweldige auto gekocht en kwam hem tonen. 

Zelfs een rondje mogen meerijden. Het was zo de moeite waard. RZ beloofde me een ritje op een latere dag en tijdstip. 

En dat werd afgelopen Zondag. De auto, praktisch nieuw, heeft een open dak. Het weer was afwisselend zonnig en ook de wind was vaak aanwezig. 

Mijn hart maakte een sprongetje. Geweldig...Pas toen we op andere wegen/weggetjes reden, bemerkte ik nog leukere dingen. 

Laat ik even uitleggen; het geluid van de auto is voor mij heeeeeeeeeeel belangrijk en deze... heeft het helemaal. De overgang van snelheid, het passeren, de bochten. 

Ik kan het niet goed uitleggen, maar de verschillende reakties van de motor in geluid, hoogte en diepte?

Grandioos...

De chauffeur niet vergetend, hij gaf mij alle voordelen van de geluiden van zijn geliefde Bolide. 

We hebben onderweg nog iets gebruikt en zelfs tot slot nog iets gegeten, maar wat ik uiteindelijk wil zeggen met deze blog...ik zal het nooit vergeten. 

De zit, de rit, het uitzicht, maar bovenal de verschillende snelheden en geluiden....ze maakten mijn middag tot een onvergetelijke middag. 

Dat alles neem ik mee tot in het hiernamaals, zet de poort maar open. 

Bedankt RZ, ik denk niet dat je doorhebt wat je mij afgelopen Zondag hebt gegeven...185km lang...

eFVe  

 

LEGO

3 Juli 2025

Mijn leven van gisteren, vandaag en morgen...

Vandaag een overdenking van mijn leven op dit moment, even ervoor en een fantasie over erna. 

Mijn bouwstenen. Laten we het LEGO noemen...

De mooiste bouwwerken heb ik mogen aanschouwen, Anne, mijn man, kon dat als geen ander.

Ik speelde met kleinzoon Desmond en samen ging onze fantasie heel ver. We bouwden beide ons eigen huis. 

Anne maakte weer heel iets moois, een KERK. Desmond en ik dachten wat simpeler en ons huis was dan een soort bungalow. 

We bouwden, terwijl het alweer donker werd en daardoor kwam het voor, dat ik als Oma niet meer alleen over straat durfde en bleef logeren bij Desmond. 

Waar Opa sliep?

Maakten wij geen probleem van. Vloeitjes die Anne gebruikte tussen zijn tanden om alles rein te krijgen en houden, dat waren onze dekens. 

Ik bedacht lichtjes langs de weg, want....het bleef donker. Waxine lichtjes dan maar en zo bouwden wij alle 3 aan onze toekomst. 

Eigenlijk belachelijk waar wij het mee moesten doen, als je vergelijkt met de bouwwerken van nu!

Maar wij zagen met onze eigen ogen echt prachtige huisjes en vooral de KERK van Opa Anne was de moeite waard. 

Het echte verhaal zal ik maar niet melden, behalve de goudstaven die we in de kerk gingen bewaren, want daar zou geen dief durven komen. Dat is vandaag de dag wel even anders, maar wij crieerden ons eigen leven. 

LEGO...prachtig. Helaas moest Desmond weer naar huis en vroeg aan mij..."Oma, bewaar je dit voor morgen?" 

Ik, niet de beroertste, zei hem dat toe en brachten we een blije Desmond naar huis. Ik, en ik denk ook Anne, bleven TV kijken met de prachtige stad voor ons op de grond. 

Met mijn belofte nog in mijn hoofd gaan we naar bed en in de morgen...ik als eerste stap de kamer in en...door de kamerdeur te openen....alle bouwwerken OM, in duigen...Stomme ik, dat arme kind.

Eerlijk gezegd zat hij er niet mee en startten we een nieuw verhaal met heel andere inhoud en waren weer gelukkig als nooit tevoren. 

Maar nu, mijn leven vergelijkend met LEGO, de meeste bouwstenen waren al om en probeerde ik driftig weer nieuwe op te bouwen. De puinhoop werd wat minder erg, maar alleen met echte hulp van buitenaf, Thuiszorg, kom ik weer goed op de been en probeer ik mijn leven weer op peil te krijgen, ware het niet, dat de warmte van vandaag en morgen er een stokje voor steekt. 

Ik zal het er mee moeten doen, bijna iedere avond een andere hulp en...lang zal ik leven in de GLORIA.

Dank jullie wel THUISZORG. 

eFVe 

Voor het eerst...

 1 Juli 2025

 Voor het eerst, na voor mij lange tijd, weer op pad geweest. 

Was eerder niet mogelijk. Iedere avond komt de thuiszorg langs sinds maandag en nu pas kan ik zeggen, het helpt. 

Nu, vrijdag, weer op pad, gelijk 4km gedaan, maar wel alle boodschapjes kunnen halen. 

Eigenlijk heel saai, dit verhaal in de TT week. Ik heb niks meer te bieden. Of het me aan te zien was? 

Ik kreeg in de winkel van Jumbo alle hulp. Alleen mannen, ze waren zo aardig. De laatste, de mooiste, zette alles op de toonbank, zo lief. Maarrr er ging iets mis met de toetjes en eentje moest het ontgelden. 

Ik meteen...Oh, die eet ik meteen vandaag....Meer om de vriendelijke jonge man zich niet raar te laten voelen. Of heet dat dom? Als Friezin maak ik nogal eens een foutje en dat was niet de bedoeling. 

Bij de kassa mocht ik de toetjes zo niet meenemen en werden ze geruild. Mensen om me heen keken me aan en lachten me luidkeels toe. 

Ik snapte het en lachte luidkeels terug.. Gelukkig was de aardige man al niet meer in zicht.

Vervolgens bij de zebra-oversteek waren er zoveel auto's en motoren. Ik besloot ze te laten gaan, maar een oudere meneer stak wel over en ik besloot daardoor....Dan ga ik mee te zeggen... en samen over het zebrapad. 

Zegt hij tegen mij...Dat is een recht mevrouw...Ik was het met hem eens en knikte naar de wachtende rij auto's en motoren. 

 

En nu ben ik lui en gelukkig zelf de baas. Ik hoef niks, maar mag alles. 

Heb ik een stroopwafel verdiend? Ik vind van WEL, ja dus!

Ik vind mijzelf een flinke meid, geen ander zegt het, dus doe ik het maar zelf. Het zijn de kleine dingen die het er toe doen. Mee eens? 

eFVe  

Familie....

13 Juni 2025

Familie...voor mij gaat er niks boven familie...

Pech dat niet iedereen in mijn omgeving woont, daar moet ik het dan maar mee doen. 

Waarover ik nu ga schrijven; deze persoon woont in mijn geboorteprovincie. Het is een hij en is van de kouwe kant. 

Fout! Overnieuw...

Door mijn huwelijk met zijn oom zijn we tot familie gebombardeerd, wat mij overigens goed bevalt. 

Zijn zus woon in Australie, zij is het, die mijn blog maakt. 

Duidelijk? Zo niet, jammer dan. Ik ken hem al vanaf zijn geboorte, maar onze paden zijn elkaar pas nu in veelvoud gekruist. 

Voor mij voelt hij als een integer mens met veel bijzonderheden, waar ik tot vandaag van en mee geniet. 

Vooral muziek bracht ons samen en daarin zit veel diversietijd. Dat een andere keer. 

Zijn oom, mijn overleden echtgenoot, was een sportman.

 Schaatste en fietste tot hij er scheel van zag, bij wijze van spreken. 

Daarvan is de kunst van kilometers fietsen niet vergeten. Deze neef stuurt me geregeld een plattegrond van zijn ritjes en ik maak een dikke buiging. 

Bovendien is hij net als mijn famile een trouwe kringloopbezoeker. 

Zo is er altijd wel iets om over te schrijven vice versa. Volgende keer halen we de muziek erbij en dan delen we met mijn familie een grote liefhebberij, maar wel ieder het zijne, toch soms ook gezamenlijke nummers. Ik kom er ooit op terug. 

Fijn dat ik dit even mag melden en nu maar hopen dat zijn zus in Australie het met me eens is, deze man is voor ons bijzonder. 

Genoeg voor vandaag. 

XXX eFVe 

Gerrit-Jan

11 Juni 2025

8 Juni, 2025 kom ik een foto tegen, die me heel blij maakt. 

Ik ben hetzelf met aan mijn zij mijn neef en kunstenaar Gerrit-Jan. 

Dat ik hem zo noem, stamt nog uit de tijd dat hij op de Kunst Academie zat. Ik hoop dat ik het goed geschreven heb. 

Hij heeft met zijn handen zoveel moois gemaakt en weet tot de dag van vandaag nog steeds kunst te waarderen. 

Hem wilde ik vandaag even in het zonnetje zetten. Bovendien is hij degene die mijn blog verspreid via Facebook. 

Dankjewel Gerrit-Jan. Familie, ik kan niet zonder. 

Deze app stuur ik wederom naar mijn nicht Greet en hoop echt dat zij mij van dienst wil zijn deze app tot blog te bombarderen. Alvast bedankt lieverd. 

Voor vandaag is dit weer genoeg. Nog vragen?

Vraag maar raak. Ik zit er klaar voor. 

KnuFroukje (mijn naam)  

 

Nieuwe auto...

 7 Juni 2025

Bijna 5 uur, vrijdagmiddag...Ik ben thuis, maar was foetsie...

Even bij het begin beginnen. Ik had een slechte nacht, geen commentaar. 

Ik ging om slaap in te halen even naar bed in de middag. Maar viel in slaap. 

Ik weet werkelijk niet meer hoe laat het was, toen er iemand op mijn achterraam klopte. 

Klaarwakker was ik. Een vriend van ons allen, Richard genaamd, stond er; achterdeur op slot. 

Snel geopend..Af en toe bezoekt hij me en hij is altijd welkom, dus ook nu. 

Hij had niews, groot nieuws. Een nieuwe auto...Hier de foto. 

Een pronkstuk met alles erop en eraan. Gelijk bekeken, erin gezeten en ik kon de verleiding niet weerstaan. Een ritje? Ja...een ritje. 

Wat een zit, open dak, wat een geluid. Ingeval niemand dat van me weet, ik kwijl bij die prachtige geluiden, veroorzaakt door de motor. 

Even ergens koffie gedronken en hem stevig in de arm genomen, me laten vervoeren naar het buiten terras. Zie foto...

Koffie met gebak, het kon niet op. 

Was er iemand moe? Ik niet. Het was GEWELDIG. Ik moet zuinig zijn met foto's plaatsen, een stille belofte aan mijn geliefde nicht. 

Moeilijk hoor. Zo'n geweldige auto, maar ik probeer het. 

Nog even door Drente gereden, af en toe even extra genietend van de motor en zo ben ik weer terug bij af. 

Ben ik nog moe? Wie....waar....en waarom. 

Ik maak een diepe buiging en ben er dankbaar, dat ik dit vandaag mocht beleven. Nu maar hopen, dat mijn nicht het zich kan voorstellen, dat dit ouwe mens nog zo nageniet van deze gouden uurtjes. 

eFVe 

Kringloop dag...

Vandaag, 4 Juni 2025...Onze familie-kringloop dag..

Het was weer super genieten. Ik heb niet het idee dat we veel gekocht hebben, maar mijn gevoel is...superfijn...5 stuks hadden het genoegen ons te mogen ontvangen. 

Ik had het voor geen geld willen missen. 

Foto's bewijzen opnieuw hoe wij als familie nog genieten van en met elkaar. 

Gegeten bij de Hippe Kringloop en dat was weer ERREG gezellig en LEKKER!

Dit was het weer voor vandaag en als het goed is, gaat mijn nicht Greet in Australie er weer mee aan de slag.  

Zonder haar zou mijn blog niet bestaan, zeker weten. 

Bij deze...dankjewel Greet/Grytsje. 

Tot de volgende keer?!

Liefs eFVe 

Dag voor zus Dicky...

27 Mei 2025

24 Mei, 2025, een overdenkingsdag voor mijn zus Dicky. 

Het werd een SUPER dag ondanks het slechte weer. Het was verbazingwekkend hoe kinderen van groot naar klein zich zo goed konden vermaken. 

Misschien kunnen wij er zelfs nog een lesje van leren.

Tuurlijk mede door de zorg van vooral de moeders, bleven we redelijk droog. 

Het regended vrijwel de hele middag, helaas pindakaas...

Verder werd er gespeeld met de opa's, vader en af en toe was de moeder nodig. Vooral toen, ik denk de jongste, er iemand van hen een plasje moest plegen. 

Ik zal dat NOOIT vergeten, dat er toen gevraagd werd....Waar is Mama? Daar moest hard om gelachen worden. 

Dat zijn de leuke dingen in het leven. Eten en drinken was goed verzorgd.

Mijn zus zou trots kunnen zijn op haar nazaten, ze was er graag bij geweest. 

Ik heb enorm genoten, ben zelfs gehaald en gebracht, zoveel luxe, dank je wel Gerrit-Jan...

Op de terugweg stond een auto midden op de weg met alle waarschuwingslichten aan. 

We kwamen dichterbij en zagen wat er aan de hand was. 

Een hele familie herten stak de weg over en, ik weet, het is gevaarlijk, maar het was een pracht gezicht. 

Ik doe er foto's van bij...genieten verplicht. 

Halfwege de avond viel deze ouwe tante in haar stoel in slaap. Zoals ik al meldde...het was een toptijd, eten en drinken? Geweldig geregeld. 

Mijn plekje? De warmste en mooiste, mag ik dankbaar zijn? Hoe dan ook, ik ben het. 

Dankjewel jeugd voor zoveel vreugde voor jong en oud. 

Het enige wat ontbrak was mijn zus zelf. Wat zou ze genoten hebben. 

Lieverds bedankt, dat ik wederom WELKOM was. 

KnuFroukje 

Kippenpoot op een bankje...

23 May 2025

Kip, ik heb je...

Mooi weer, d'r uit Froukje...De vette yoghurt was op, dus gaan met die banaan. 

Heerlijk koel in the Jumbo en...zelfs gezellig. Er waren meer dingen op, dus op mijn 11 en 30st door de winkel. 

Uiteindelijk afgerekend en zie dat de vette yohgurt  4.50euro koste. Nou ja, die zal dus wel heel lekker zijn. Er was maar 1 bak van. 

Kom ik langs de kippenboer, sorry...slager. Stap zonder nadenken naar binnen, vitrine leeg...

De man kent me intussen en zegt...Gaat u maar even zitten, over 4 minuten zijn ze klaar. Ik zeg..je meent het. 

Hij weet dus al waarvoor ik kom. Ik wacht, zittend op mijn rollator - al betaald intussen. 

En daar is ie dan, mijn kippenpoot. Hij zegt; zoek een lekker plekje en eet smakelijk. 

Ik dacht diep na, eigenlijk had ik wel trek. Mag ik van jou dan servetjes? Of moet ik die kopen? U niet, zegt hij en geeft me een stapeltje mee. 

Ik weet al waar ik wil zitten en ga op weg, hopend de bank vrij aan te treffen. Jaaah, hij was vrij.

Ik voelde wel steeds jaloerse blikken voor en achter en eentje bleef zelfs staan. Die heb ik gelijk gestrikt voor een foto!

Hier is ie dan...zoooo lekkerrrr...De afval in de afvalbin gegooid en nu ben ik thuis. 

Het was veel warmer dan gisteren, juist goed om in te wandelen. Straks een soepje van Annie (RAAF) en mijn dag kan niet meer stuk. Geschikt voor een blog?

Vast wel, even geduld nog en alvast bedankt Greet. Even ter uitleg...Greet is mijn verre nicht, die de blogs voor mij compleet maakt. 

Zonder haar zou er geen blog geboren worden...

Liefs eFVe

 

Baggelhuizerplas...

20 May 2025

Baggelhuizerplas... Zondag kreeg die plas met bijbehoren alle aandacht. 

Hond Thor was even de belangrijkste,maarrr voor mijn gevoel was het voor ons niet minder belangrijk. 

Ooit was het een zandafgraving.

Uitgebreid tot een zwempoel, visgelegenheid, zelfs een hondenzwemgelegenheid. 

Wat wilden we nog meer?

Alle 3 genoten we van ons rondje Baggelhuizerplas...

Maar waarom dat ooit BaggeLhuizen is genoemd! BaggeRhuizen was toch werkelijk logischer geweest. 

Ik denk de persoon die de naam mocht verzinnen, kon de R niet uitspreken. Het was ooit een zandafgraving en is een GROOT succes geworden. 

Flauw van mij, vergeet het.

Ik kwam er al met kleine Sonja, zand en water was alles wat ze nodig had en dat was er voldoende.   

Maar zo het geheel uitgegroeid is, ik maak een diepe buiging. Een soort bos er omheen, fietspaadjes, wandelpad...

Bomen, vogels in alle kleuren. Lieven mensen, wat was dat weer genieten. 

Thor is nog in het bad geweest, maar wij gaven onze portie aan Fikkie. 

Thor genoot en daar gingen we voor, maar ook wij beiden hadden het enorm naar onze zin aan en rondom die BaggeLhuizer plas..

We hebben nog even een koekje verorberd, Thor ook iets lekkers en ook deze middag liep ten einde naar volle tevredenheid. 

Ik doe er wat foto's bij om even wat beeld te krijgen van waar ik nu over schrijf..

Ik heb genoten en zeker weten, Sonja en Thor ook. 

eFVe XXX 

 

 

 

Moe als een hond...

17 Mei 2025

Eergisteren, 15 Mei 2025 met mijn enige dochter, Sonja geheten, met de hond Thor wezen wandelen in Applescha. 

Appelscha zet mij altijd aan het denken. Fijne tijden meegemaakt, samen met Anne. Vaak even langs Sam gegaan. Mijn nicht Gerda haar man. 

Anne was dol op Applescha en gisteren werd me meer dan duidelijk waarom.

Sonja is dol op wandelen en even langs nr 116 deed ons denken aan diezelfde Anne. 

Het was prachtig weer en ik denk, we genoten alledrie van deze boswandeling.

 Thor, Sonja en ik en Thor nog het meest. Wat een heerlijke geuren rook hij daar. 

 Hij is een schat van een hond en alledrie genoten we ten volle. 

Dankjewel Sonja voor deze middag, misschien doen we het ooit nog een keer?

Thuis even alleen gedineerd. Een soepje van Sonja, een ratjetoe van verschillende etenswaren als hoofdgerecht. 

Ik besloot het toetje over te slaan. Wat een heerlijke dag. 

Nog TV gezien. Gezien? Het ouwe mens lag op apegapen. 

Moe als een hond, ik stuur hier een foto bij van hond Thor, hij was mijn voorbeeld. 

Het lijkt een normale dag, maar voor mij was het eentje uit duizenden en 1 nacht...

Liefs eFVe 

Vrijwilligers werk....

8 Mei 2025

Woensdag, 7 Mei, 11 uur...

Ik werd verwacht bij het tehuis...de Slingeborgh genaamd. 

Ik hoop, dat ik het goed geschreven heb. Graag zou ik in hun midden een plaatsje willen veroveren als vrijwilligster en...daar zal het gesprek over gaan. 

11 uur precies wachtte ik in een soort hal op ene Carla. Ik hoop dat ik het zo mag noemen, zo niet, het leed is al geschied. 

Waar ik voor kwam, vrijwilligerswerk, kon niet doorgaan. De bedoeling was met jongere dames/heren te gaan werken. Ik ben van 1937 en kan er niks anders van maken. 

Zo jammer, het was zo'n fijn gesprek. Ik had me vrij opzichtig aangekleed om vooral op te vallen, maar het geboorte jaartal bleef van kracht. 

Waarom ik dit werk zou willen doen? Ik heb veel lege momenten en volgens mijzelf best nog veel te bieden. Maar ja, dan kun je aan de buitenkant niet zien. 

Daar helpt mijn speciale koopjestrui niet bij...Een uur hebben we gepraat. De tijd gaat snel, gebruik 'm wel!

Met een goed gevoel en nog een kontact ooit kom ik thuis aan. Koffie had ik al gedronken, maar deze keer had ik een extra bakkie troost nodig, alhoewel ik niet verdrietig ben. 

Misschien dat ik in de kinderhoek nog wat kan vinden; kinderen zijn als goud, mooi, glanzend en eerlijk. 

Ik denk er nog even over na. Waardoor ik mij zo eenzaam voel?

Mijn man was ziek. Hem heb ik jaren dag en nacht verzorgd en hem uiteindelijk moeten laten gaan naar een opvang voor demente personen. Het heeft me veel verdriet gedaan. 

Maar...ik veer terug, zet mijn schouders eronder en maak me dienstbaar. 

Helaas, even vergeten dat ik stokoud ben, zielig het? 

Hebben mijn bloglezers nog een ander idee? Gooi het eruit, alles is welkom...

Groetjes van eFVe, vertaald naar mijn meisjesnaam Froukje Vogelsang. 

Kippenpoot...

 20 Januari 2025

Over 2 dagen hebben de RAAFjes een feestje...

Anderszins weinig te beleven in de buurt, maar eens in de maand....hoera!

Het is mijn beurt. Dus Froukje gaat op pad, niet te vroeg, want ze wil een  kippenpoot voor vanavond bij de slager kopen. Deze tijd weet ik, sinds kort, zijn ze vers gebakken, dus warm te eten. 

Er al aan denkend, kwijl ik in gedachten. Mijn enkel voelt lastig, dus...rustig aan. Op mijn dooie akkertje richting Jumbo.

En wat zie ik? De slager met mijn kippenpoot is gesloten...MAANDAG. 

Ik had het kunnen weten. Zo jammer, nu onthouden oudje. Ik koop de nodige dingen en de extra's voor mijn feestje met de RAAFjes.

 Morgen zal het gaan regenen, vandaag is het droog.

 

 Ik geloof, dat ik alles heb, behalve dan die heerlijke kippenpoot. 

In totaal ongeveer ruim 4 kilometer gelopen, maar het kostte me veel tijd. Boodschappen opgeruimd en nu zit het ouwe mens in haar luie stoel, beentjes in de lucht. 

Een kopje thee zou nu wel smaken, maar ik denk wel dat je dat zelf moet zetten. Een manderijntje gaat er nu wel in en na een poosje ren ik weer door mijn huis, afgesproken. 

Zal het Woensdag gezellig worden? Ik denk het wel, het MOET en het zal niet aan mij liggen. 

RAAFjes, kom maar op, ik ben er klaar voor. Nog even ter uitleg, we zijn met 4 vrouwen en de naam RAAF behelst onze voornamen. 

Tot Woensdag dames. 

eFVe XXX