Donderdag, de hele dag.
Vanmorgen
verliep hier alles in alle rust, al was ik behoorlijk op m’n hoede. Moet even
wat tijd overheen gaan, dan is dit mens wel weer, waar ze moet zijn.
Rita kwam
Anne wassen en verschonen. Jeetje, wat hadden we die in een tijd niet gezien.
Ik kon niet stoppen met praten tegen en met haar. Wat hebben we haar gemist. Zo
gezellig weer.
Ik had
nog wat oude rommel voor haar. Dit klinkt héél oneerbiedig, maar oud is het
wel, rommel? Misschien niet, anders had ik het niet zolang bewaard. Misschien
kan ze er wat mee. Allemaal recepten. Rita is een keukenprinses, niet
oneerbiedig bedoeld.
Anne zit
er weer Prinsheerlijk bij, maar wel met een pufje (medicijn). Gisteravond ook
al een dubbele portie. De nacht was prima en daar houd ik me aan vast.
Na
gisteren begon de dag een stuk ontspannener. We gaan zo even wandelen. Ik heb
het idee, dat als Anne een beetje moe is, zijn slapen ook beter gaat,
maar het is maar een idee. Soms zit ik er zo naast.
Ik haat ALZHEIMER en kan dat wel uitschreeuwen. Waar is mijn Anne gebleven, nu soms een wrak en ook wel een kind en....zelfs een boze man. Zou het wennen? Het zal wel moeten. Ik stroop m’n mouwen op en ga er weer voor.
Er zijn
ook heel goede momenten, dagen zelfs, ik moet niet zeuren. Rita heeft ons
beiden weer vrolijker gemaakt, dankje Rita.
Onze
Fysio-therapeute is geweest. Heb allerlei dingen met haar overlegd, Anne zat
erbij en zij heeft hem duidelijk gemaakt waarvoor ze kwam en dat was wel even
nodig. Hij denkt, dat ze alleen maar met hem moet of wil lopen, terwijl ik dat
ook kan doen.
Eigenlijk
hunker ik naar een wandelingetje, maar dat doet even niet terzake. Anne heeft
erg veel pijn aan z’n schouder en ook de andere schouder doet niet, wat ie moet
doen.
Heerlijk,
zo ze reageerde en van alles met hem deed en nu hoop ik maar, dat ie straks nog
weet, dat ik het goed bedoel. Dat ik hem wil helpen en dat Doré niet komt voor
zichzelf, maar voor hem om hem te helpen.
En nu plan
ik een wandelingetje in.
Even leek
het erop, dat Anne niet wilde, maar ik had ongelijk. We zijn alsnog gaan lopen
en het voelde zo goed. Anne vond het koud, er was totaal geen wind. Ik voelde
het niet, maar binnen is het lekker warm, dus komt alles weer goed.
We
dronken nog een kopje thee met een koekje erbij en nu sluit ik dit verhaal af.
Het voelt al beter dan vanmorgen, er zit vooruitgang in, ik durfde het niet
meer te verwachten.
Met z’n
fiets/zit/trap-geval mag ie ook met z’n armen trainen. Ik had het al zo
bedacht, maar voor de zekerheid nog even met Doré overlegd en .... het is een
goed idee. 5 minuten en misschien opbouwen, maar niks moet, alles mag.
FRAN
No comments:
Post a Comment